Κάθε χρόνο κάνω μια γύρα τη Μ. Παρασκευή στις εκκλησίες και φωτογραφίζω τους Επιτάφιους. Φέτος επισκέφθηκα έναν άλλο …..Επι-τάφιο.  Φυσικά, το Πάσχα είναι πάνω απ’ όλα ένα υφαντό από τις παιδικές μας μνήμες που αφυπνίζονται μέχρι το τέλος της ζωής του καθενός. Φέρνει μαζί του τον μυστικισμό των κεριών που έκαιγαν και μας θάμπωναν τα μάτια στους μακρόσυρτους οικογενειακούς ή σχολικούς εκκλησιασμούς. Πως μπορώ να ξεχάσω τα παιδικά μου χρόνια, όταν μεγάλωσα δίπλα σε μια εκκλησία, το σπίτι μου δυο δρασκελιές , έλεγα πρώτα καλημέρα στο παπά που βρίσκονταν στην πόρτα της εκκλησίας, παρά στους φίλους που με περίμεναν. Παιδιά τότε, μας μάζευε ο δόλιος ο παπάς της ενορίας, μας έντυνε παπαδάκια, μας έδινε και τα εξαπτέρυγα και γελούσε η μισή εκκλησία με τα καμώματα μας και το χαβαλέ. Σσσσσσσ, μας φώναζε, ησυχία….Αμ, εκείνο το κατηχητικό και τις απουσίες που έπαιρνε. Δεν είναι εύκολο πράγμα να ζεις δίπλα σε μια εκκλησία, εκείνους τους καιρούς. Έπειτα μεγαλώσαμε, μάθαμε την αλήθεια, μαζευτήκαμε, κάναμε τους λογαριασμούς μας με την θρησκεία και τον Χριστό, μα ποτέ δεν μαθαίνεις την ….. πραγματική αλήθεια. Καλή Ανάσταση ό,τι επιθυμείτε να “αναστηθεί”, κάτι καινούργιο. Η φωτογραφία είναι από την εκκλησία Αρχάγγελος το 2003, όμορφη  με ωραία χρώματα, αλλά και ο Επιτάφιος απλώς χωρίς πολλές παρεμβολές. .