Όλα ξεκίνησαν  μεταξύ 1985 – 1986, αν θυμάμαι καλά, που  πήραμε την μεγάλη απόφαση  να έρθουμε στην Κεφαλονιά. Ήρθαμε και προσπαθούσαμε να προσαρμοστούμε στην καινούργια μας ζωή με δυο  παιδιά. Το πρώτο που κάναμε ήταν συμμετοχή στις εκδηλώσεις. Τότε κυριαρχούσε το ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΧΟΡΩΔΙΩΝ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ. Ένα βράδυ πήγαμε, βρήκαμε θέση, καθίσαμε και άρχισε το πρόγραμμα. Όταν άκουσα την Χορωδία που ξεκίνησε την Βραδιά, κόντευα να πέσω….κάτω από το όνομα του Μαέστρου που άκουσα. Ήταν η Χορωδία του μαέστρου Δημ. Καλκάνη. Του Μαέστρου που είχα και στην Κοκκινιά στη Χορωδία του Συνδέσμου Καθηγητών Νίκαιας. Στο τέλος φιλιά , αγκαλιές. Με τη Χορωδία που  εμφανίστηκαν,  δεν θυμάμαι ποια ήταν, ήταν όλα κορίτσια.  Ωστόσο θυμήθηκα όλη μου την ιστορία στην Κοκκινιά, την καλλιτεχνική, που δεν ήταν μόνο αυτή υπήρχε και Θέατρο. Μια φορά πήγαμε να τραγουδήσουμε στο Καλλιμάρμαρο. Τραγουδήσαμε ένα λαϊκό του χωριού. Θυμάμαι ότι όλο το Καλλιμάρμαρο είχε σηκωθεί όρθιο και χειροκροτούσε. Δεν πήραμε τίποτα, και όπως είπε ο Μαέστρος, θα είδανε τα φρονήματα του Συνδέσμου και δεν μας έδωσαν κανένα βραβείο. . Ήταν όλοι αριστεροί, εξάλλου στην Κοκκινιά ζούσαμε.  Έχει γράψει και μουσική σε τρεις ταινίες. Με την κόρη του Αρετή συνδεθήκαμε μέσω του FB. Πόσες φορές θυμηθήκαμε τα χρόνια εκείνα. Ο Μαέστρος έφυγε στα 90.