ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΤΗΣ ΔΡΑΚΑΙΝΑΣ Πέρασαν ήδη τριάντα τρία χρόνια από τότε όταν εντόπισα την 8/9/1991 το σπήλαιο της Δράκαινας στα πρανή του φαραγγιού του Πόρου αναζητώντας τα αρχαιολογικά κατάλοιπα της εποχής του Οδυσσέα στην ευρύτερη περιοχή του Ηράκλειου πεδίου. Ο αγαπητός μας φίλος και κάτοχος του site Kefalonianews Σπύρος Αλεβιζόπουλος μας έκανε την τιμή την ημέρα των γενεθλίων του να αφιερώσει όλη την στήλη ΣΟΚ και ΔΕΟΣ στο σπήλαιο της Δράκαινας στο φαράγγι του Πόρου ξυπνώντας μας θύμισες από ένα παρελθόν που σήμερα δεν θυμίζει τίποτα από εκείνα τα χρόνια. Ήταν η εποχή που η επιστήμη της αρχαιολογίας σε στενή συνεργασία με τους πολίτες και τους τοπικούς φορείς αγωνίζονταν από κοινού για να εμπεδωθεί μια νέα αντίληψη στον χώρο του πολιτισμού αντιλαμβανόμενοι τα μνημεία όχι ως αποκλειστικό «φέουδο» μιας συντεχνίας, αλλά ως πολιτιστικό – κοινωνικό αγαθό, που εμπνέουν αναπνέουν και ζουν μέσα από την παρουσία και την φροντίδα των ανθρώπων. Στις μέρες μας όλα αυτά αποτελούν πλέον μια απόμακρη ανάμνηση άλλων εποχών που δεν έχουν καμία σχέση με το σήμερα. Σήμερα δυστυχώς ζούμε στον αστερισμό των «”L’ etat c’est moi”¨» (το κράτος είμαι εγώ) με ό,τι σημαίνει αυτό για το ήθος και το ύφος της εποχής μας. Τα αποτελέσματα είναι ορατά όπου και να πάτε. Οι περισσότεροι αρχαιολογικοί χώροι κλειστοί με το χορτάρι και τα βάτα να προσπαθούν να σκεπάσουν την γύμνια της εποχής μας. Βλέπε:https://kefalonitis-onos.blogspot.com/…/blog-post_26.html Η πικρή αλήθεια είναι πως αυτές οι εικόνες τα τελευταία χρόνια τείνουν να γίνουν μια κανονικότητα με την ένοχη σιωπή και την ανοχή των κρατούντων που δεν μπορούν αλλά και δεν θέλουν να συγκρουστούν ακόμη ούτε και με τον εαυτό τους. Kοινοποιώ αυτή την ανάρτηση όχι γιατί ελπίζω ότι θα αλλάξει κάτι στην χώρα μας, αλλά γιατί οφείλω να τιμήσω και να μνημονεύσω όλους εκείνους που στήριξαν προγράμματα κοινωνικής αρχαιολογίας και ιδιαιτέρως για όλους εκείνους τους συντρόφους μας που έχουν φύγει από την ζωή.