Μετά τις τσούχτρες, τους καρχαρίες και τα Λεοντόψαρα, φέτος το μενού της θαλασσο-τρομολαγνείας έχει και Λαγοκέφαλο..

Γύρω από την Κεφαλονιά και την Ιθάκη, πιθανά η πρώτη καταγεγραμμένη θέαση/σύλληψη Λαγοκέφαλου, σημειώθηκε μεταξύ των ετών 2006-2009 (με τα χρόνια αν και διασώθηκαν οι φωτογραφίες, χάθηκε η ακριβής χρονική υπογραφή) από τον αλιέα Χριστογιάννη Σιτοκωνσταντίνο με το Αλιευτικό σκάφος “Θαλασσοπούλι” (λεμβολόγιο ΝΑ 546), στον οποίο οφείλονται και οι φωτογραφίες του θηράματος.

Έτσι ο Λαγοκέφαλος έχει εμφανιστεί στη θάλασσα μας εδώ και περίπου 20 χρόνια αλλά προφανώς λόγω υδρογραφικών παραμέτρων με το εύρος και τις διακυμάνσεις της θερμοκρασίας των υδάτων να είναι από τις πιο σημαντικές, αλλά και όπως σημειώνουν οι άνθρωποι που έχουν μεγαλώσει στη θάλασσα και γνωρίζουν καλύτερα απ’ όλους μας, λόγω της ενδημικής πανίδας όπως οι Κυνηγοί (Λαπόρδες) που κάποτε ήταν σε σχετική αφθονία (και ελπίζουμε να συνεχίσουν να βρίσκονται σε ικανούς αριθμούς στα νερά μας), υφίστανται κάποιοι φραγμοί που αποτρέπουν τα συγκεκριμένα εισβολικά είδη των Λαγοκέφαλων να επεκταθούν στο Ιόνιο.

Στη νότια Ελλάδα με τα θερμότερα νερά τα πράγματα είναι διαφορετικά και ας ελπίσουμε ότι η φύση θα προνοήσει και πάλι για την ισορροπία του οικοσυστήματος. Τελικά ο άνθρωπος το καλύτερο που μπορεί να κάνει είναι να αφήσει την φύση να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα, χωρίς αυτός να παρεμβαίνει πολύ.

Ας σεβαστούμε τη φύση καθώς είναι το περιβάλλον στο οποίο επιβιώνουμε και ευημερούμε!

Ο Λαγοκέφαλος είναι ένας ακόμη εισβολέας στις θάλασσες μας (για την ακρίβεια 5 είδη Λαγοκέφαλου και συγγενικών/παρόμοιων ειδών: Λαγοκέφαλος, Λαγοκέφαλος του Σουεζ, Βραχυκέφαλος τετραόδοντας, Αδαμαντόραχος λαγοκέφαλος, Νανολαγοκέφαλος). Πρόκειται για μη βρώσιμο, τοξικό κατά την κατανάλωση και με ισχυρά σαγόνια ψάρι (κίνδυνος τραυματισμού), τα οποία θα πρέπει να αποφεύγονται όχι μόνο η κατανάλωση αλλά και η προσέγγιση προς αυτά.

Τα περιστατικά που έχουν συμβεί σε ακτές λουομένων με δαγκώματα σε ανθρώπους, πιθανά οφείλονται στην κακή συνήθεια των τελευταίων να δίνουν τροφή στην άγρια ζωή. Πετώντας κομμάτια ψωμί, πατατάκια και ό,τι άλλο υπάρχει διαθέσιμο στους λαγοκέφαλους στην παραλία, απλά τους μαθαίνουμε να πλησιάζουν τον άνθρωπο και να προσμένουν ένα έτοιμο και ξεκούραστο γεύμα. Η προσμονή μπορεί να μετατρέπεται σε απαίτηση ή κάνουν την σύνδεση ότι ένα ανθρώπινο δάχτυλο αποτελεί μεζεδάκι.

Έτσι πρέπει να θυμόμαστε και να εφαρμόζουμε έναν από τους βασικούς κανόνες συμπεριφοράς προς την άγρια θαλάσσια ζωή:

Δεν πρέπει να ταΐζουμε τα άγρια ζώα. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργούμε δύο σημαντικά προβλήματα. Αφενός συνηθίζουν να πλησιάζουν τους ανθρώπους (και δυστυχώς κάποιες κατηγορίες αυτών δεν είναι πάντα συνειδητοποιημένοι και φιλικοί) οπότε μπορούν να προκληθούν τραυματισμοί και ατυχήματα από αυτούς ή από τα ανθρώπινα κατασκευάσματα που τους συνοδεύουν (π.χ. θαλάσσια σκάφη). Αφετέρου σταδιακά αλλάζουν οι συνήθειες τους, μαθαίνουν να εξαρτώνται από τον άνθρωπο για την αναζήτηση τροφής (ιδιαίτερα τα νεαρά άτομα), αρχίζουν να ατονίζουν οι ικανότητες ή η διάθεση για αναζήτηση τροφής και τελικά διαταράσσεται η φυσική ισορροπία (ενδεικτικά, αυξάνονται άλλα είδη στο περιβάλλον που παραδοσιακά αποτελούν θηράματα τους).

Τηλέμαχος Μπεριάτος

Εκπαιδευτής Αυτοδυτών και Τεχνικός Δύτης PSS, Αυτοδύτης 3 αστέρων CMAS

Εικόνες: Χριστογιάννης Σιτοκωνσταντίνος, Αγία Ευφημία, Κεφαλονιά