Ετσι καταλήγει στο σημερινό του άρθρο στον βρετανικό Guardian ο Micah White, ένας από τους συνιδρυτές του κινήματος «Occupy Wall Street». Ακούγεται ωραίο, ιδανικό, αλλά το ερώτημα είναι αν είναι ρεαλιστικό. Στην Ισλανδία για παράδειγμα ο λαϊκός ξεσηκωμός έριξε τον πρωθυπουργό, που φάνηκε να εμπλέκεται στο κύκλωμα της φοροαποφυγής. Αλλά και ο ίδιος ο πρωθυπουργός αποτέλεσμα ανάλογων διαδηλώσεων στο παρελθόν δεν ήταν; Και ποιός μας εγγυάται ότι ο επόμενος θα είναι πραγματικά καθαρός; Θα πει κανείς τουλάχιστον ότι οι Ισλανδοί δεν έχουν κουραστεί να …αντιδρούν. Και πιθανότατα θα το ξανακάνουν αν χρειαστεί.
Δυστυχώς έχει ιστορικά αποδειχτεί, ότι αυτοί που καταλήγουν να θεωρούνται κατά κοινή ομολογία ως «λάθος άνθρωποι» τις πιο πολλές φορές δεν ξεκινούν έτσι…. Είδαμε πολλούς ηγέτες «ριζοσπαστικών κινημάτων» να ξεκινούν φιλόδοξα, περιτριγυρισμένοι από ένα πέπλο απελευθερωτικής αισιοδοξίας και να καταλήγουν και αυτοί στη λάθος πλευρά: αυταρχικοί, αλλαζόνες, διαπλεκόμενοι, διεφθαρμένοι, εξουσιομανείς.
Τέτοιες απογοητεύσεις δεν είναι καθόλου άσχετες με την απαξίωση του πολιτικού συστήματος, που μοιάζει πλέον με μια βαρεία μεταδοτική ασθένεια σε μια σειρά από χώρες (και) του δυτικού κόσμου. Και ακριβώς αυτές οι απογοητεύσεις έχουν την ιδιότητα, ειδικά σε περιόδους βαθιάς σήψης και κρίσης, να οδηγούν μεγάλα τμήματα της κοινωνίας απευθείας στην αγκαλιά των λάθος ανθρώπων. Μιλάμε πια για περιπτώσεις που δε μπορείς να πεις ότι «γελάστηκες».
Το παράδειγμα των ΗΠΑ είναι ανατριχιαστικά ενδεικτικό. Η προοπτική να διεκδικήσει ένας πολιτικός σαν τον Ντόναλντ Τραμπ με το συγκεκριμένο στυλ και τη συγκεκριμένη συνθηματολογία την προεδρία, θα φαινόταν σε άλλες εποχές ως ανέκδοτο. Σήμερα όμως αντιπροσωπεύει από μια αυταρχική, ακραία θέση την ίδια «αηδία» που αισθάνεται ο μέσος Αμερικανός πολίτης για τις «ελίτ» του πολιτικές και οικονομικές, με εκείνη που προσπαθεί να μετατρέψει σε μια συμμετοχική πρόταση ο Μπέρνι Σάντερς. Και ενώ ο Σάντερς μιλάει για κοινωνική δικαιοσύνη, έλεγχο των τραπεζών, ανεξαρτησία του συστήματος Δικαιοσύνης από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, ο Τραμπ πουλάει εσωστρέφεια, μίσος προς τις μειονότητες και μια γενικόλογη εκδικητικότητα στους «επάνω», η οποία μοιάζει εύπεπτη και πολύ πιο «άμεση» να υλοποιηθεί από τις «σοσιαλιστικές» ιδέες του Μπέρνι. Ιδέες που μετά από δεκαετίες της κυρίαρχης προπαγάνδας έχουν ουσιαστικά ποινικοποιηθεί στη συνείδηση του απλού Αμερικανού πολίτη. Το 99% δεν κατανοεί λοιπόν πάντα ότι αποτελεί το 99%. Και δεν μπορεί να λειτουργήσει ως ένα ενιαίο μπλοκ, που θα φέρει την κάθαρση…
Το ερώτημα λοιπόν, που κάνει αυτές τις αμερικανικές εκλογές τόσο σημαντικές είναι το ποιά απάντηση θα επιλέξει το «κοινό», ορμώμενο από μια πλειοψηφική πια παραδοχή για την διαφθορά και την αναξιοπιστία των σημερινών ελίτ. Ο φόβος ότι ο λάθος άνθρωπος μπορεί να βρεθεί στο τιμόνι είναι υπαρκτός. Οπως και ότι η συνεχής επανάληψη των λαϊκίστικων και αντιδραστικών θέσεων του θα επηρεάσει και τη μετεκλογική περίοδο.
Οι πιο αισιόδοξοι το βλέπουν από την αντίθετη ακριβώς πλευρά. Και οι ιδέες που εκπροσωπεί ο Σάντερς δεν θα μπορούν να θεωρούνται πλέον σχεδόν ποινικά …κολάσιμες μετά τον ερχόμενο Νοέμβριο. Ωστόσο το κεντρικό ζήτημα δεν αλλάζει: Θα βρεθεί ένας λάθος άνθρωπος και πάλι στο τιμόνι; Και τι συνέπειες θα έχει αυτό για την ερχόμενη τετραετία, σε ένα πλανήτη που μοιάζει να έχει χάσει οριστικά την όποια παλιότερη ισορροπία του και να ψάχνει με αγωνία να «πιαστεί» από κάπου;
