Διαβάστε πολύ προσεκτικά το κείμενο του συνδέσμου… Δεν αφορά μόνο τον κλάδο μας. Αφορά την κοινωνία ΜΑΣ. Όλους ΕΜΑΣ. Πιο ΕΜΑΣ δεν γινεται. Επειδή είμαι πολυλογάς, σας παρακαλώ να προτιμήσετε να διαβάσετε το κείμενο του συνδέσμου, όχι το δικό μου..
Ένας άνθρωπος έρχεται να δουλέψει ως αναπληρωτής εκπαιδευτικός, ειδοποιημένος ελάχιστο χρόνο πριν, για κυριολεκτικά ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΨΩΜΙ, ξέροντας πως θα απολυθεί 30 Ιουνίου, μην ξέροντας αν θα βρει καν σπίτι να μείνει…
Και καταλήγει σε ελάχιστο χρόνο απελπισμένος να παραιτηθεί, γνωρίζοντας ότι θέτει εαυτόν εκτός διορισμών για ένα διάστημα, δηλαδή εκτός δουλειάς.
Γιατί?
Για όλα αυτά που όλοι ΜΑΣ συζητάμε, που όλοι ΜΑΣ γνωρίζουμε, που όλοι ΜΑΣ σχολιάζουμε αλλά ΚΑΝΕΙΣ ΜΑΣ δεν έχει καταφέρει, αν υποθέσουμε ότι έχει προσπαθήσει, να πετύχει κάτι.
Πέρα από τη γνωστή κίνηση, ό,τι δεν πρέπει να φαίνεται να πάει κάτω από το χαλί.
Το χάλι όμως μιας κοινωνίας δεν κρύβεται κάτω από κανένα χαλί. Και γι’ αυτά που γράφει ο άνθρωπος αυτός η ευθύνη βαρύνει ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ.
Και, όχι, δεν κατηγορώ κανένα παιδί. Τα παιδιά μαθαίνουν να συμπεριφέρονται σε ένα περιβάλλον που τους δημιουργούμε όλοι οι άλλοι.
Όταν κράτος, κοινωνία, και ακόμα και εμείς οι εκπαιδευτικοί αντιμετωπίζουμε έναν τύπο σχολείου ή ένα σχολείο ως κάδο ανακύκλωσης, αντί να βρίσκεται στην αιχμή του εκπαιδευτικού συστήματος, όταν αποδεχόμαστε την πραγματικότητα απλώς κουνώντας το κεφάλι ή αποδίδοντας τα πάντα στο καπιταλιστικό τέρας που πρέπει πρώτα να πεθάνει και μετά θα τα φτιάξουμε όλα, παραμένουμε μοιρολατρικοί θεατές σε ένα παράλογο που γιγαντώνεται και γίνεται καθεστώς. Επειδή όμως το καπιταλιστικό τέρας είναι όντως Λερναία Ύδρα, μήπως, μέχρι να έρθει η ημέρα της σωτηρίας να κάνουμε κάτι για τις γενιές που πηγαίνουν χαμένες, για τις γενιές που μαθαίνουν ότι ο τσαμπουκάς, το “γιατί μπορώ”, η απάθεια, η λογική της ελάχιστης προσπάθειας, και κυρίως τα λεφτά που προσφέρουν τα πάντα εξασφαλίζουν τη ζωή στον άγριο μας κόσμο?
Το ότι βγάζω το καπέλο στον συνάδελφο είναι δεδομένο. Ωστόσο είναι “μισό” αν δεν πω ότι ταυτόχρονα ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ για λογαριασμό όλων μας. Και εμάς των δασκάλων, και των γονέων, και των θεσμών, γιατί αποτυγχάνουμε να μάθουμε στα παιδιά ότι η πραγματική ελευθερία δεν είναι το “κάνω ό,τι γουστάρω”, αλλά το “ξέρω να βάζω όρια γιατί σέβομαι τον εαυτό μου και τον συνάνθρωπό μου”.

Ηλίας Τουμασάτος   fb

Εκπαιδευτικός: «Παραιτούμαι μη ανεχόμενος το διαρκή εκφοβισμό μου από μαθητές του σχολείου που υπηρετώ»….  Εδώ

«Εδώ μάθημα δε κάνεις. Δε κάνει κανείς. Θα μας βάλεις όλους ένα 12 όπως όλοι και άντε..», «Εντάξει ρε;».