Σταύρος Αντύπας

Η βαθειά γκριζάδα της γενιάς του Πολυτεχνείου δεν άφησε, χρόνια τώρα, περιθώρια στην ιστορική καταγραφή και μνήμη για το μαθητικό κίνημα των πρώτων καταλήψεων των αρχών της δεκαετίας του 1990. Δεν το επέτρεψαν άλλωστε, διάφοροι μεγαλοσχήμονες αριστερής καταγωγής, μετέπειτα διαπλεκόμενοι του Ολυμπιακού θαύματος και της νομισματικής ολοκλήρωσης. Μέχρι και τη στιγμή που ο τυχερός αριθμός της μνημονιακής παρακμής έδειξε 25 Γενάρη 2015. Η τάξη του χρόνου μόλις είχε πάρει την δική της εκδίκηση από την αταξία των προηγούμενων γενεών, για να νικηθεί κι αυτή από τη μάταιη σκοπιμότητα κάποιου εθνικού συμφέροντος. Όπως και τότε..

Οι πρώτες μαθητικές καταλήψεις μέσα σε λίγους μήνες πέρασαν σιωπηλά και καθόλου διακριτικά από το πρώτο σκαλί του κυβερνητικού ενθουσιασμού στη βίαιη ενηλικίωση, αντιγράφοντας παθητικά την μόνιμη πλέον εξελεγκτική διαδικασία της διάψευσης.  Η ήττα είναι προφανής. Η κατάρρευση τείνει να γίνει θορυβώδης. Η αντιγραφή, πιστό και όμοιο εργαλείο της ιστορικής ισοπέδωσης. Άλλη μια γενιά νικημένη και ντροπιασμένη, χάνει τα χρώματα της ελπίδας και αφομοιώνει τη θλιβερή εικόνα της μητρικής της ταπείνωσης.

Στον αντικατοπτρισμό της εξουσίας, η σκιά των σημερινών σαραντάρηδων περιφέρει το ματαιωμένο όνειρο της πρώτης αριστερής διακυβέρνησης σαν πλανόδια παράσταση σε επαρχιακά καφενεία.  Θλιβερό απομεινάρι των πρόωρων εξεγέρσεων του ’90, σε πραγματικό χρόνο μιάμισης εποχής υπογράφει μονοκοντυλιά την ιστορική καταδίκη της και την άμοιρη υποταγή της στο διαχρονικό και αήττητο, όπως αποδεικνύεται, σύστημα εξουσίας.

Η μάχη κατά του πρωτόγονου σχεδόν -τότε- αυταρχισμού, ο εφηβικός ξεσηκωμός, η κοινωνική συστράτευση εναντίον του πρώιμου ντόπιου νεοφιλελευθερισμού, οι πρώτες μαχητικές εξάρσεις, τα κλειστά σχολεία, οι τραμπουκισμοί των Ρέηντζερς και Κενταύρων που αργότερα τοποθετήθηκαν σε κρατικά πόστα δίπλα σε εξεγερμένους του Πολυτεχνείου, η μνήμη του ήρωα Τεμπονέρα, παραδίδονται αμαχητί και ποδοπατιούνται από τον οδοστρωτήρα της νομισματικής πειθαρχίας. Η απείθαρχη γενιά, η πρώτη που αντιστάθηκε στην νεοκαπιταλιστική τάξη πραγμάτων, σκύβει το κεφάλι στην πιο σκληρή κι απάνθρωπη μαύρη επιταγή δανειακών απαιτήσεων.

Δίπλα της δεν κουνιέται και δεν κουνήθηκε ποτέ τίποτα. Μόνο κάτι λίγες φράσεις περί κοινωνικής δικαιοσύνης και τιμωρίας εκείνων που πλούτισαν παράνομα, διατηρούν τον αέρα της πρόσφατης εκλογικής νίκης στον καταψύκτη εκείνων των εφηβικών οραμάτων. Στα υπόλοιπα, η δειλή, μοιραία και άβουλη απόχρωση ενός κόκκινου που ξεπλύθηκε στη στάχτη της οικονομικής σωτηρίας. Οι δανειστές επιμένουν,  οι ελεγκτές αυξάνονται, τα συμφέροντα διατηρούνται, οι επιδοτούμενοι διασώζονται, οι άνεργοι ψάχνουν στα σκουπίδια τη χαμένη ελπίδα τους, τα περιθώρια την αξιοπρέπεια τους και τα κινήματα, ιστορικά απολιθώματα της πρόσφατης εαρινής συστράτευσης μαζεύουν τα κομμάτια τους στα κρατητήρια του εγκληματολόγου αναπληρωτή της τάξεως.

Στο θέρετρο των σκιών, σε ευθεία γραμμή με το γονιδιακό αποτύπωμα μιας “προηγούμενης” αριστεράς, κάποιοι της μάταιης αυτής γενιάς, θα σβήνουν τη μελαγχολία τους σε ποτάμια αλκοόλ για μια κάποια ελπίδα που ξεψύχησε νωρίς, κάποιοι (αν δεν έχει συμβεί ήδη) θα λοιδορούνται σε στάση σκυφτή από τους μακελάρηδες της μεταπολιτευτικής ασχήμιας και κάποιοι λιγότεροι θα απορροφηθούν -όπως και τότε- στα παραδοσιακά αναχώματα της ανταλλακτικής αριστεράς, στα φεστιβάλ της πολιτιστικής επανάστασης των λίγων κι εκλεκτών με έδρα το Ηρώδειο και το Μέγαρο Μουσικής.

Και κάπως έτσι, η επόμενη γενιά της μεθεπόμενης εσχατιάς, θα σιχτιρίζει την αθώα γοητεία των 40 ετών, μετρώντας στις πρώτες λίγες γκρίζες τρίχες ιστορικών ενθυμημάτων, το κατάμαυρο μιας ολόκληρης δικής τους ζωής. Εκτός πια κι αν η γενιά των πρώτων καταλήψεων, κρατά για το τέλος την κανονική της αρχή, αποκαλύπτοντας κάτω από την βαριά σκιά της, όλα εκείνα που την έφεραν εδώ. Η ελπίδα άλλωστε γεννιέται εύκολα και πεθαίνει τελευταία, σε αντίθεση με τις γενιές  που αλλάζουν δύσκολα και πεθαίνουν εύκολα στο πρώτο φως της αυτοδιάψευσης τους.