Το, κάθε άλλο παρά «σωτήριο», έτος 2015 αφήνει σε λίγες ημέρες την πυκνή πολιτική ροή του στο έλεος του ιστορικού του μέλλοντος. Μια χρονιά που, στην αυγή της, εναπόθεσε τις ελπίδες ενός ολόκληρου και ταλαιπωρημένου λαού στις πλάτες μιας πολλά υποσχόμενης αριστερής διακυβέρνησης και που έκλεισε με την ψήφιση του πρόσφατου νομοσχεδίου που επικυρώνει ουσιαστικά τη δέσμευση και εφαρμογή του τρίτου κατά σειρά και πιο σκληρού μνημονίου, δεν υπάρχει καμία αυταπάτη πως μέσα της χώρεσε και μάλιστα με τρόπο συμπυκνωμένο μιαν αυτόφωτη κι αυτενεργή μεταπολίτευση. Το δυστύχημα είναι, πως στον τόπο αυτό η μοίρα κάθε μεταπολίτευσης είναι κοινή και μάλιστα τραγική, ή, το λιγότερο, ειρωνική.

Ευτυχώς για το πολιτικό προσωπικό, δυστυχώς όμως για το σύνολο της κοινωνίας, επιμέρους οικονομικές επιλογές και παρεμβάσεις δεν εισφέρονται στην ιστορική κρίση, όσο και αν έχουν για τα καλά αποτυπωθεί στο πετσί της λαϊκής μνήμης. Το αντίθετο, η συνταγματική τάξη και η δημοκρατική νομιμότητα, η κοινοβουλευτική εμπειρία, η εκτελεστική διαχείριση και ο κυβερνητικός ηγεμονισμός υποχρεωτικά περνούν από την ιστορική σάρωση. Και μέχρι το σημείο εκείνο που η σάρωση αυτή θα ολοκληρωθεί για να εξαχθούν κρίσιμα ιστορικά συμπεράσματα, η περίοδος αυτή, με την προσωρινή επωνυμία «πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση», υποχρεωτικά θα υποστεί την κοινωνική δοκιμασία και κρίση μέσα στο περιβάλλον που η ίδια δημιούργησε. Και μάλιστα από εκείνους – από εμάς δηλαδή – που αποτελούμε ταυτόχρονα τους έμμεσους δημιουργούς της περιόδου αυτής αλλά και τα τελικά θύματά της. 

Τα συστατικά στοιχεία του πολιτικού διαστήματος που ξεκίνησε στις 25 Γενάρη κι έληξε με την ψήφιση της τελευταίας δέσμης μέτρων και με την ταυτόχρονη αποστέρηση του κυριαρχικού δικαιώματός μας ως χώρα για ένα παράλληλο οικονομικό πρόγραμμα, κρύβονται κάπου ανάμεσα στην εναπόθεση της λύσης σε κυβερνητικούς διαχειριστές μέσω της «επένδυσης» σε μια αριστερόστροφη κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας, στην πολιτική διάψευση κρίσιμων προσδοκιών, στην εξαπάτηση μιας κρίσιμης πλειοψηφίας που από την ελπίδα για μια δίκαιη ανακατανομή βαρών και υποχρεώσεων κατέληξε άδοξα στη διαιώνιση  μιας σκιώδους ομηρίας κάτω από τα αυστηρά – κιόλας – όρια της φτώχειας, στην ελπίδα, ως έννοια και ως πραγματικότητα μέσω απρόσφορων, όπως αποδείχτηκε, εκλογικών διαδικασιών, ελπίδα που ενταφιάστηκε λίγο καιρό μετά, «τσιμενταρισμένη» από τους ψευδεπίγραφους κομιστές της.  

Σημαντικός παράγοντας για την συστατική αυτή διαδικασία, ο ωμός εκβιασμός του ευρωπαϊκού και όχι μόνο κέντρου εξουσιών, οι άστοχοι, άσφαιροι και φλύαροι χειρισμοί, η κρίση του καπιταλιστικού συστήματος που δοκιμάζει τα νύχια της πιο ακραίας βαρβαρότητας πάνω σε ανθρώπινα θύματα, ο ανέλεγκτος κερδοσκοπικός παραγοντισμός συγκεκριμένων κύκλων συμφερόντων, η κατασκευασμένη έλλειψη εναλλακτικής τεκμηριωμένης πρότασης ή λύσης και η εμμονή στο δόγμα του ηγεμονικού δεσποτισμού.

Κοινός παρονομαστής, ανεξαρτήτως της ανάγνωσης των πραγματικών γεγονότων που εξελίχτηκαν κατά τη διάρκεια της χρονιάς που φεύγει, είναι η απώλεια της διακριτής (εθνικής ή λαϊκής) κυριαρχίας, η αυθαίρετη καταστρατήγηση δημοκρατικών και συνταγματικών διαδικασιών,  η άμεση παραβίαση της νομιμότητας και η αλλοίωση της λαϊκής βούλησης όπως εκφράστηκε στο ιστορικό πια θερινό δημοψήφισμα, η εγκαθίδρυση δηλαδή ενός νέου κι απολύτως αυταρχικού ως προς την επιβολή οικονομικών και πολιτικών μέτρων πολιτεύματος, αυτό της μιμητικής, ή αλλιώς της εγγαστρίμυθης δημοκρατίας.  

Έτσι, ενώ για δεύτερη φορά στη σύγχρονη ιστορία ο ελληνικός λαός πίστεψε και οδηγήθηκε από το όραμα μιας αμιγώς φιλολαϊκής και πιο ανθρώπινης εξουσίας και το ιδεολόγημα μιας λιγότερο έμμεσης αντιπροσώπευσης στο πολιτικό γίγνεσθαι, τελικά βρέθηκε έρμαιο μιας αλόγιστης και χωρίς όρια ξένης επιβολής, ενώ το συσσωρευμένο εδώ και δεκαετίες πάθος της άμεσης συμμετοχής και το απωθημένο της επιτέλους αριστερής κυβέρνησης καταπλακώθηκε από την πιο σκληρή εκδοχή ενός εχθρικού κράτους που για να διασώσει την δική του υπόσταση και μόνον αυτήν, πάτησε πάνω σε κείνους, στους οποίους υποσχέθηκε λίγο καιρό πριν να είναι η ψυχή και το περιεχόμενό του. 

Αποτέλεσμα της ταχείας αυτής μετεξέλιξης, που στο σύντομο διάβα της μετέτρεψε την ανελέητη επιμονή των δανειστών της χώρας σε αυτοθεσπιζόμενα μέτρα μαζικής εξαθλίωσης της ελληνικής κοινωνίας, και που δεσμεύτηκε σε συνέχεια προηγούμενων δεσμεύσεων να παραδώσει τα κλειδιά της χώρας και της κοινωνίας σε μη νομιμοποιημένους «εισβολείς» με αντιδημοκρατικές και ανήθικες διαδικασίες, είναι η εν γένει και διάχυτη κατάρρευση με μελλοντικές προεκτάσεις πάνω από όλα της βασικής αίσθησης και αντίληψης περί δημοκρατίας. Γι’ αυτό άλλωστε και μετά τον οδοστρωτήρα που πέρασε, δεν έχει απομείνει καμία ηθική, ψυχική αλλά και σωματική δύναμη σε άτομα ή συλλογικότητες ακόμη και για την ανασυγκρότηση των όποιων δυνάμεων έχουν απομείνει. Κι αυτό είναι το πλέον επικίνδυνο. 

Με το τέλος της περιόδου αυτής και την απαρχή μιας νέας παντελώς ανομιμοποίητης, όπου θα κυριαρχήσουν «πολεμικά» χαρακτηριστικά, πιθανόν να αναδειχθεί μια άλλου είδους δυνατότητα, αυτή της μετωπικής συσπείρωσης και αντιπαράθεσης. Με θετικό παράδειγμα την προηγούμενη συλλογική και αλληλέγγυα εμπειρία και με αρνητικό παράδειγμα την εναπόθεση της λύσης των προβλημάτων σε μια κυβέρνηση που τελικά συνθηκολόγησε, η συμμετοχική αμυντική δράση φαντάζει ως μονόδρομος. Μόνο που αντίπαλος θα είναι όχι πλέον το εγγαστρίμυθο κράτος που βιώσαμε το έτος 2015, αλλά, ακόμη χειρότερα, η τραγική ενδυνάμωση νοσταλγών ενός κατάμαυρου μεσαίωνα. 

                                                                                                                      Σταύρος Αντύπας