Μελέτησα πολύ προσεκτικά την έκθεση των Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα αναφορικά με την ελευθερία του τύπου, που κατατάσσει την Ελλάδα στην 108η θέση παγκοσμίως. Αυτό που δεν μας λένε όσοι κραδαίνουν πανηγυρικά τον αριθμό 108 (ενώ όλοι θα έπρεπε να κλαίμε) είναι ότι αυτό είναι ένα “επίτευγμα” της ολοένα επιδεινούμενης ποιότητας του δημόσιου λόγου. Η έκθεση μιλάει, ασφαλώς, για τη συγκέντρωση μέσων ενημέρωσης σε επιχειρηματικά συμφέροντα που σχετίζονται με την πολιτική ελίτ, αλλά και τον κατακερματισμό της ενημέρωσης σε χιλιάδες μέσα αμφιβόλου προελεύσεως και χρηματοδοτήσεως… ωστόσο υπογραμμίζει κι άλλες παθολογίες… Όπως τη δυσκινησία του ΕΣΡ, την επιθετικότητα της ακροαριστεράς και ακροδεξιάς απέναντι σε μέσα που θεωρούν εχθρικά, τη σεξιστική συμπεριφορά απέναντι στις γυναίκες δημοσιογράφους, τη μη εξιχνίαση της δολοφονίας Καραϊβάζ, τον αδιαφανή τρόπο κρατικής χρηματοδότησης.
Ο έλεγχος της ενημέρωσης από ιδιωτικά συμφέροντα υπήρχε,, υπάρχει και θα υπάρχει. Δεν είναι όμως εκεί το θέμα, κατά την ταπεινή μου άποψη. Το μεγάλο πρόβλημα είναι όλα εκείνα τα μέσα (κυρίως ιστοσελίδες) που υποδύονται τα “αντισυστημικά”, και τα οποία έχουν τεράστια απήχηση καθώς οι “ειδήσεις” τους μεταδίδονται ταχύτατα μέσω των κοινωνικών δικτύων, και τα οποία ασυστόλως ασχημονούν, στρεψοδικούν, καθυβρίζουν με χυδαίο τρόπο και χωρίς καμία συνέπεια. Ποιος τα χρηματοδοτεί; Ποιος τα υποστηρίζει;
Η εποχή της αθωότητας και της ελεύθερης έκφρασης για το διαδίκτυο έχει τελειώσει εδώ και πάνω από μια δεκαετία. Όσοι όψιμα βλέπουν ελεύθερη έκφραση στα κοινωνικά δίκτυα, αγνοούν πως αυτή η “ελεύθερη έκφραση” είναι το εμπόρευμα μέσω του οποίου θησαυρίζουν κάποιοι, συγκεντρώνοντας σε πολύ λίγες πλατφόρμες την συντριπτική πλειοψηφία του δημόσιου λόγου.
Οι “αντισυστημικοί” του διαδικτύου, που ενημερώνονται και αναπαράγουν αμφιβόλου προελεύσεως πληροφορίες, είναι οι καλύτεροι νεροκουβαλητές σε αυτή την υπερσυγκέντρωση (παρα) πληροφόρησης. Στην εποχή που ακόμα και “συστημικά” μέσα δεν υπάρχουν χωρίς παρουσία και κοινοποιήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τελικά η ελεύθερη δημοσιογραφία δεν απειλείται τόσο από τον κ. Αλαφούζο ή τον κ. Μαρινάκη, ή ακόμα και τον κ. Μητσοτάκη.
Απειλείται από την απαξίωση των επαγγελματικών (και αμειβόμενων) μέσων ενημέρωσης που δίνει τη θέση της σε ένα άτακτο χάος όπου επίσης αμειβόμενα και εξίσου συστημικά τρολ υπηρετούν το όποιο σύστημα τα χαρτζιλικώνει κάνοντας εσένα κι εμένα να νιώθουμε επαναστάτες κάνοντας τζάμπα τα φερέφωνά τους.
Απειλείται από την αβελτηρία όσων θεωρούν ότι εκμεταλλευόμενοι αυτό το χάος θα “εκπορθήσουν” τα “συστημικά μέσα”, επειδή δεν τους υποστηρίζουν. Από όσους δεν είναι φασίστες αλλά αναπαράγουν εμετικά δημοσιεύματα του “Μακελειού”, ίσως της χειρότερης εφημερίδας που έβγαλε αυτή η χώρα μετά την “Αυριανή”. Απ’ όσους υμνούσαν τον αείμνηστο Τράγκα (που θησαύριζε καταγγέλλοντας το σύστημα) ή ομνύουν στις αποκαλύψεις του κ. Τριανταφυλλόπουλου.
Όσοι επίσης πανηγυρίζουν για την κακή θέση της χώρας μας στον πίνακα, συνιστώ να διαβάσουν επίσης τί αναφέρει η έκθεση για χώρες που ορισμένοι θεωρούν ονειρεμένα πρότυπα. Διαβάστε για παράδειγμα τί λέει η έκθεση για την Κούβα (στη θέση 173) ή και τη Βενεζουέλα (θέση 159). Η δε ελευθερώτρια των εθνών Ρωσία είναι στη θέση 155. Ενώ όλες οι μισητές θεραπαινίδες του καπιταλισμού και της λυκοσυμμαχίας της Ε.Ε. φιγουράρουν στις πρώτες θέσεις…Τί; Δεν είναι πλέον αξιόπιστη στα μάτια σας η έκθεση;