Χαράματα στη Λεωφόρο Αθηνών, κάποιο κτήνος, παρασέρνει με το αυτοκίνητο ένα 17χρονο κορίτσι και το εγκαταλείπει αβοήθητο να ψυχορραγεί στη μέση του δρόμου.

Για περίπου 15 λεπτά, κανένας από τους διερχόμενους δεν σταματά να δει τι συμβαίνει.

Πως φτάσαμε ως εδώ; Πως μπορεί κάποιος να βλέπει έναν άνθρωπο πεσμένο στο δρόμο και να μην σταματά για να του δώσει το χέρι του;

Και αν αυτός που την κτύπησε έφυγε φοβούμενος τις συνέπειες, πως γίνεται τόσοι άλλοι που περνούσαν να μην σταματήσουν;

Τι είναι αυτό που μας έχει αποκτηνώσει, μας έχει κλείσει στον εαυτό μας, στο «καβούκι μας», και δεν μπορούμε να δούμε έξω απ΄αυτό; Τι έχει αλλοτριώσει το μυαλό μας, τη συνείδηση μας, την ίδια μας την ανθρωπιά εν τέλει;

Φυσικά και δεν είναι ρητορικά τα ερωτήματα.

Μας έφτασε εδώ, αυτό το φθαρμένο μέχρι σήψης σύστημα που μας διαφεντεύει και που φροντίζει με όλους τους τρόπους να μας θυμίζει- πολλές φορές και να μας επιβάλει: το «εγώ», το «κοίτα την πάρτη σου», το «ο θάνατός σου, η ζωή μου» το «δεν πάει να πνιγεί ο άλλος».

Αυτό, που δεν θέλει να συνυπάρχεις με τον δίπλα σου, να μπορείς να τον αφουγκράζεσαι, να τον αγγίζεις, να πονάς μαζί του, να μιλάς, να σχεδιάζεις και να οραματίζεσαι μαζί του ένα άλλο αύριο. Αυτό, που σε θέλει (και σε κάνει) να κλείνεσαι στον εαυτό σου και στο μικρόκοσμό σου, θεωρώντας τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού σου όλον τον κόσμο.

Αυτό, που δεν θέλει το ΕΜΕΙΣ. Μια άλλη κοινωνία, που θα έχει την φροντίδα για τον άλλον ως πρόταγμα.

Θυμάμαι τα λόγια στο ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη:

«…ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ Ο ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΙΟΛΑΣ ΝΕΚΡΟΙ»

Μπορούμε άραγε να αποδεχθούμε έναν τέτοιο θάνατο;

Γερ. Δαναλάτος

Ιούνιος 2024