Δυο χρόνια πέρασαν που ο Διονύσης Γεωργόπουλος δεν είναι μεταξύ μας.

Έγραφα κείνες τις μέρες…….

«Σκέψου η ζωή να τραβάει το δρόμο της, και συ να λείπεις,
να ‘ρχονται οι Ανοιξες με πολλά διάπλατα παράθυρα, και συ να λείπεις…
να λείπεις – δεν είναι τίποτα να λείπεις.
Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει,
θα ‘σαι για πάντα μέσα σ’ όλα εκείνα που γι’ αυτά έχεις λείψει,
θα ‘σαι για πάντα μέσα σ’ όλο τον κόσμο».

Ακριβώς Διονύση…..Όπως το λέει ο ποιητής.Σκέψου η ζωή να τραβάει το δρόμο της ……και συ να λείπεις.

Να’ρχονται οι άνοιξες, οι χειμώνες και τα φθινοπώρια…και συ να λείπεις.

Ακριβώς, όπως το λέει ο ποιητής….

Θασαι (θαναι) για πάντα μέσα σ’ όλο τον κόσμο.

Όπως το λέει ο Ποιητής Γιάννης Ρίτσος….

…….οι νέοι να κολυμπάνε το μεσημέρι, και συ να λείπεις,
ένα ανθισμένο δέντρο να σκύβει στο νερό,
πολλές σημαίες ν’ ανεμίζουν στα μπαλκόνια,
ν’ ανεβαίνει μια παρέλαση στην οδό Σταδίου,
χιλιάδες κόσμος κρατώντας στα χέρια του κόκκινες σημαίες,
κρατώντας επιτέλους τα όνειρά του μέσα στα χέρια του,
να λένε δυνατά τη λέξη σύντροφος, και συ να λείπεις,
ύστερα ένα κλειδί να στρίβει – η κάμαρα να ‘ναι σκοτεινή
δυο στόματα να φιλιούνται στον ίσκιο, και συ να λείπεις,
σκέψου δυο χέρια να σφίγγονται, και σένανε να σου λείπουν τα χέρια,
δυο κορμιά να παίρνονται, και συ να κοιμάσαι κάτου απ’ το χώμα,
και τα κουμπιά του σακακιού σου ν’ αντέχουν πιότερο από σένα
κάτου απ’ το χώμα,
κι η σφαίρα η σφηνωμένη στην καρδιά σου να μη λιώνει,
όταν η καρδιά σου, που τόσο αγάπησε τον κόσμο, θα ‘χει λιώσει».

 

Ο Μάκης Πετράτος θυμήθηκε τον Διονύση και ….σκάρωσε ένα τραγούδι.