Αυτόν τον καιρό οι εκπαιδευτικοί, με μια συμμετοχή ομολογουμένως αξιοθαύμαστη, αντιστέκονται σθεναρά στην προσπάθεια του υπουργείου να αποδομίσει επί της ουσίας το Δημόσιο Σχολείο και μέσω των διαδικασιών αξιολόγησης που έχει νομοθετήσει.

Με καθολική σχεδόν συμμετοχή στην απεργία – αποχή, αποφασίζουν δημοκρατικά, ότι «αυτό το κοστούμι δεν τους πηγαίνει», αλλά η απεργία που εξαγγέλουν χαρακτηρίζεται παράνομη.

Και όταν το Υπουργείο στριμώχνεται, τότε καταφεύγει σε πειθαρχικές κυρώσεις, στον αυταρχισμό και στην καταστολή, στη λογική του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν».

Το υπουργείο νομοθετεί την «αξιολόγηση», την «αυτονομία – αναβάθμιση του σχολείου», την «ενδυνάμωση του εκπαιδευτικού».

Βέβαια η νεόγλωσσα του νεοφιλελευθερισμού έχει βρει πολλές τέτοιες έννοιες και τις λανσάρει ανάλογα, όταν θέλει να κρύψει την πραγματική στόχευση των νομοθετημάτων του. Πως δρομολογούνται τα παραπάνω; Μα κατηγοριοποιώντας τα σχολεία. Θεσμοθετούνται ανισότητες ταξικές και μορφωτικές.

«Αυτονομία» της σχολικής μονάδας παιδαγωγικά και οικονομικά. Μεγαλύτερη διαφοροποίηση των σχολείων σε όλα τα επίπεδα. Η κάλυψη ακόμα και στοιχειωδών αναγκών των σχολείων, των μαθητών και των εκπαιδευτικών γίνεται επιχειρηματική και «ατομική» υπόθεση. Εισάγεται επίσημα, η επιχειρηματική λειτουργία των σχολείων για την ανεύρεση πόρων με την αξιοποίηση των σχολικών κτηρίων και υποδομών ενώ για πρώτη φορά θεσμοθετείται επίσημα η χρηματοδότηση των σχολείων με δωρεές, χορηγίες και παροχές από τρίτους.  Οι διαφοροποιήσεις που και σήμερα υπάρχουν μεταξύ φτωχών και πλούσιων περιοχών, προφανώς θα ενταθούν και άλλο.

«Αυτονομία» και στα προγράμματα σπουδών και στην επιλογή διαφορετικού βιβλίου, για να διαφοροποιείται ακόμα περισσότερο το τι θα μαθαίνει ο κάθε μαθητής, ο «καλός», ο «μέτριος», ο «κακός», αφού κατά το Υπουργείο «δεν παίρνουν όλοι τα γράμματα»!!.

Τα καταφέρνει έτσι ο εκπαιδευτικός και το σχολείο; Ε! Τότε θα αξιολογείται θετικά.

Με παντιέρα την μαθητεία και τις δεξιότητες της ημιμάθειας και της αποσπασματικότητας

Ο μαθητής, αν είναι δυνατόν στα δεκαπέντε του, πρέπει να τελειώνει με το σχολείο (άλλωστε με τον νόμο για την τεχνική εκπαίδευση θεσμοθετήθηκε και η απλήρωτη εργασία του). Ούτε γενική παιδεία, ούτε μόρφωση. Το λένε άλλωστε, πως το 70% των μαθητών που επιλέγει γενική παιδεία, είναι πάρα πολύ.

Αύριο, αυτός ο μαθητής θα ριχτεί στην αρένα της αγοράς για 300 ευρώ και θα είναι και ευχαριστημένος. Ένας αυριανός πολίτης που θα εργάζεται και θα υπακούει, δεν θα έχει κριτική σκέψη και γνώμη για κοινωνικά και οικονομικά θέματα, δεν θα μπορεί να τα αναλύει, άρα να αναζητά, να διεκδικεί και να βρίσκει λύσεις προς όφελός του. Αυτόν τον πολίτη θέλουν να δημιουργήσουν και αυτός είναι αναγκαίος, στον κόσμο που χτίζουν οι “άριστοι”.

Ένα σχολείο που ορθώνει εμπρός του όλο περισσότερα αλλά και ψηλότερα εμπόδια για την μόρφωσή του και την εξέλιξή του. Εμπόδια, που άλλοτε λέγονται τράπεζες θεμάτων, άλλοτε εξέταση όλων των μαθημάτων πανελλαδικά για τη Β’ και τη Γ’ Λυκείου, άλλοτε ελάχιστη βάση εισαγωγής, μέσα σε ένα Λύκειο, από την αρχή εξεταστικό κέντρο. Αποκλείουν έτσι μαθητές από το δημόσιο σχολείο και τους στέλνουν στην αγκαλιά των σχολαρχών που φέτος ειδικά, τρίβουν τα χέρια τους.

Παράλληλα εξομοίωσαν πτυχία κολεγίων με πτυχία των ΑΕΙ, αλλά εκεί – ξέχασα, δεν χρειάζεται η ελάχιστη βάση εισαγωγής, φτάνει μόνο να μπορεί να πληρώνει η οικογένεια.

Πριν την αξιολόγηση όμως

Μήπως θα έπρεπε ο προϋπολογισμός για την παιδεία να μην μειώνεται συνέχεια κάθε χρόνο; Από το 2009 έχει μειωθεί κατά 2,2 δις ευρώ.

Μήπως θα έπρεπε κυρία Υπουργέ, να είναι διορισμένοι μόνιμα οι χιλιάδες αναπληρωτές εκπαιδευτικοί (52.000) και όχι κάθε χρόνο περιπλανόμενοι με ή χωρίς τις οικογένειες τους, να περιδιαβαίνουν την χώρα αναπληρώνοντας τους εαυτούς τους;

Μήπως θα έπρεπε να γίνονται επιμορφώσεις των εκπαιδευτικών σε μεγάλη κλίμακα (κάτι που έχει να γίνει δεκαετίες), όπως για παράδειγμα στα δύο χρόνια της πανδημίας που εγκαταλείφθηκαν στην τύχη τους με την τηλεκπαίδευση, ώστε να το εννοείτε όταν λέτε στήριξη του εκπαιδευτικού;   

Μήπως για να γίνεται πραγματικά ελκυστικό το μάθημα, όλες οι υποστηρικτικές δομές στο σχολείο όπως εργαστήρια, βιβλιοθήκες, αθλητικές υποδομές να μην είναι σε εγκατάλειψη;

Εδώ στην Κεφαλονιά πριν αξιολογήσετε κυρία Υπουργέ, μήπως θα έπρεπε να κτιστούν τα νέα σχολεία για παράδειγμα, (οκτώ χρόνια από τους σεισμούς και ακόμη στα κοντέινερ), που όπως ορθά έλεγε μια μητέρα: «θα τελειώσουν τα παιδιά την υποχρεωτική εκπαίδευση και δεν θα ξέρουν πως είναι ένα κανονικό σχολείο, μια κανονική αίθουσα».

Το σχολείο των αποκλεισμών, της κατηγοριοποίησης και των χορηγών, ένα σχολείο πιο φθηνό για το κράτος και πιο φιλικό για τις επιχειρήσεις, δεν μπορεί να είναι η επιδίωξη.

Οι διεκδικήσεις των δασκάλων και καθηγητών για ένα πραγματικά δημόσιο σχολείο, ενιαίο και ισότιμο για όλα τα παιδιά, πρέπει να είναι το μέγα ζητούμενο και των γονέων και των μαθητών αλλά και υπόθεση όλων. Οπότε η συμπόρευση και η στήριξη του αγώνα τους, είναι δεδομένη.

Αυτό το σχολείο να αξιολογηθεί και δύο και τρεις και δεκατρείς φορές, για να γίνει ακόμη καλύτερο.

Γερ. Δαναλάτος

Γονέας, μαθήτριας Λυκείου

4-10-2021