«Σκέψου η ζωή να τραβάει το δρόμο της, και συ να λείπεις,
να ‘ρχονται οι Ανοιξες με πολλά διάπλατα παράθυρα, και συ να λείπεις…
να λείπεις – δεν είναι τίποτα να λείπεις.
Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει,
θα ‘σαι για πάντα μέσα σ’ όλα εκείνα που γι’ αυτά έχεις λείψει,
θα ‘σαι για πάντα μέσα σ’ όλο τον κόσμο».

Όλοι όσοι θελήσουν τούτες τις μέρες να γράψουν για τον Διονύση.
Το πρώτο που θα αναφέρονταν θα ήταν το χαμόγελο του.
Δεν ξέρω ορέ σύντροφε αν αρμόζουν όλ’ αυτά για έναν κομμουνιστή.
Αλλά…..
Έτσι το νοιώθω εγώ…….
…….οι νέοι να κολυμπάνε το μεσημέρι, και συ να λείπεις,
ένα ανθισμένο δέντρο να σκύβει στο νερό,
πολλές σημαίες ν’ ανεμίζουν στα μπαλκόνια,
ν’ ανεβαίνει μια παρέλαση στην οδό Σταδίου,
χιλιάδες κόσμος κρατώντας στα χέρια του κόκκινες σημαίες,
κρατώντας επιτέλους τα όνειρά του μέσα στα χέρια του,
να λένε δυνατά τη λέξη σύντροφος, και συ να λείπεις……….
Οκτώβρης 2020 ήταν που “έφυγε” ο Διονύσης Γεωργόπουλος. Αξέχαστος.