Κάποτε… στα χρόνια της επίπλαστης ευημερίας, όταν το μοναδικό που μας απασχολούσε ήταν σε ποια μπουζούκια θα πάμε το Σαββατοκύριακο (και τώρα μας απασχολεί, απλά δεν πάμε) ή πότε βγαίνει κινητό με καλύτερη κάμερα, είχαμε ομολογουμένως περισσότερο ελεύθερο χρόνο -αφού τώρα πιάσαμε και δεύτερη δουλειά για να τα βγάζουμε πέρα- και φυσικά, περισσότερη διάθεση για πιο χαλαρές δραστηριότητες και συζητήσεις.

Στην Ελλάδα του σήμερα, που το αγαπημένο μας χόμπι έγινε αναγκαστικά η πολιτική ανάλυση, η αδιάκοπη παρακολούθηση δελτίων ειδήσεων περιμένοντας την επίσημη αναγγελία της πτώχευσης αλλά και οι δημόσιες σχέσεις στην ουρά του ATM για το δυσεύρετο -πλην τίμιο- πενηντάρικο, η καθημερινότητα του Έλληνα όχι απλά άλλαξε αλλά έπαθε πραγματική μετάλλαξη!

Από την πανευρωπαϊκή πρωτιά στην αγορά αυτοκινήτων Πόρσε Καγιέν μέχρι το ξεπούλημα ακόμα και χρυσών δοντιών, προκειμένου να πληρωθεί το νοίκι ή το ρεύμα και από τα κατοστάευρα στα πανέρια λουλουδιών στα μπουζούκια, μέχρι την ουρά στα συσσίτια για ένα πιάτο φαγητό, οι Έλληνες επέστρεψαν απότομα στην πραγματικότητα και μάλιστα, με τον πιο επώδυνο τρόπο.

Αυτή η αλλαγή έγινε φανερή σε όλες τις εκφάνσεις της ελληνικής κοινωνίας, η παθογένεια της οποίας αποτυπωνόταν για μια ολόκληρη εικοσαετία από τις δημόσιες υπηρεσίες μέχρι την… τηλεόραση!
Η τελευταία δε, αποτελούσε πολλές φορές την αντανάκλαση της ανέμελης ζωής του Έλληνα, που προβληματιζόταν πολύ περισσότερο για το τι θα φάει βλέποντας τηλεόραση, παρά γιατί οι τράπεζες του πρόσφεραν σε καθημερινή βάση, πιστωτικές κάρτες και δάνεια ακόμα και για διακοπές, με ευνοϊκότατους φυσικά για τον πελάτη-θύμα, όρους.

Ευημερούσε(με τα δανεικά) η ελληνική οικονομία, ευημερούσε και η τηλεόραση που από τα χρόνια δημιουργίας της ιδιωτικής, άρχισε να κατακλύζεται από τηλεοπτικές σειρές και προγράμματα για όλα τα γούστα, με αυτήν την άνθιση να συνεχίζεται και κατά τη δεκαετία του 2000, οπότε και έφτασε στο pick του το «ροζ συννεφάκι», στο οποίο αμέριμνα καθόταν μέχρι και το 2010, ο μέσος Έλληνας .

Και δεν θα σας πάω πολύ μακριά, όταν τη δεκαετία του ‘90, ο Ανδρέας Μικρούτσικος, καθήλωνε το τηλεοπτικό κοινό προσπαθώντας να επιλύσει on air, προβληματικές οικογενειακές καταστάσεις και αδιέξοδες ερωτικές ιστορίες ή όταν λίγο αργότερα, δεν υπήρχε Έλληνας που να μην γνώριζε ποιος είναι ο Τσάκας, ο Πρόδρομος και η Μαίρη του Big Brother! Αλλά ούτε ακόμα και στην εποχή που οι απανταχού Ελληνίδες νοικοκυρές δεν ξεκίναγαν να μαγειρέψουν πριν η Βέφα Αλεξιάδου αρχίσει να δίνει οδηγίες για τη συνταγή της ημέρας στον «Πρωινό καφέ», τον οποίο και σέρβιρε μαζί με τρελές τηλεθεάσεις, η Ελένη Μενεγάκη στον ΑΝΤ1.

Και αν η δεκαετία του ‘90 σας φαίνεται μακριά, δεν απέχει και τόσο η περίοδος, που εκατοντάδες χιλιάδες έφηβοι αλλά και ενήλικες μεταξύ αυτών, επέλεγαν για ήχο κλήσης στα κινητά τους τηλέφωνα, τραγούδια του Κατέλη ή του «Βας Βας» του Παρασκευά από τα «Παρατράγουδα» της Αννίτας Πάνια ή τότε που «τάραζε το πανελλήνιο» ο έρωτας μεταξύ Μάρως Λύτρα και Κώστα Καραφώτη, που εκδηλώθηκε στη διάρκεια του δεύτερου Fame Story της ελληνικής τηλεόρασης. Τελικά αυτοί οι δύο δεν παντρεύτηκαν, μιας και συνειδητοποίησαν ότι ακόμα και ένας γάμος, δεν θα ξεπέρναγε σε εμπορικότητα τα εξώφυλλα που έκανε η ποπ τραγουδίστρια Καλομοίρα, με τη νεαρή τότε στάρλετ, να αποτελεί προϊόν του ίδιου τηλεοπτικού σόου.

Είναι η ίδια εποχή που η Χριστίνα Λαμπίρη χτύπαγε 35άρια σε τηλεθέαση, κάθε φορά που ξεκατινιάζονταν στα παράθυρα της εκπομπής της οι «σταρ της μιας βραδιάς» ή όταν το αντίπαλο δέος Τατιάνα Στεφανίδου, είχε σε πρώτη αποκλειστικότητα θέματα, όπως οι πλαστικές του Γιάννη Φλωρινιώτη ή το κλάμα της γεροντομπεμπέκας Ρούλας Βροχοπούλου του τηλεριάλιτι «the wall», που δυστυχώς για εμάς που αναγκαζόμασταν να την βλέπουμε σε κάθε zap, την είχε εγκαταλείψει ο νεαρός Αλβανός σύντροφός της, Φραν!

Θα μου πείτε, σε όλες τις δυτικές κοινωνίες ευδοκιμούν τα φαινόμενα αυτά και μάλιστα, αποτελούν και μια ανέξοδη «διέξοδο» μπροστά στην ανία και τη ρουτίνα της καθημερινότητας… Καμία αντίρρηση. Φαντάζει λίγο προβληματικό ωστόσο, να θυμάσαι τι φόραγε η Δέσποινα Βανδή όταν πήρε τον πρώτο της πλατινιένο δίσκο ή πόσο διήρκησε η σχέση του Απόστολου Γκλέτσου με την Ρούλα Κορομηλά, τη στιγμή που με δυσκολία μπορούσες να ονοματίσεις περισσότερους από 10 πολιτικούς της εκάστοτε κυβέρνησης. Εξαιρούνται φυσικά οι σούπερ σταρ της πολιτικής -παναθεμά τους- δηλαδή, Παπανδρέου, Βενιζέλοι, Τσοχατζόπουλοι, Ρουσσόπουλοι κ.λ.π , που όχι απλά ήταν αναγνωρίσιμοι αλλά φρόντισαν με τον τρόπο τους να μας μείνουν και αξέχαστοι!

Και δεν λέω ότι φταις εσύ, γιατί ούτε στο ίδιο τσουβάλι είμαστε όλοι, ούτε αφοριστικοί επιτρέπεται να γινόμαστε. Οι περισσότεροι ωστόσο, που υπήρξαμε θύματα μιας πολύ καλά συγκαλυμμένης προσπάθειας να νιώσουμε μέρος αυτής της καθόλα ψεύτικη ανάπτυξης, δεν μπορώ να θεωρήσω ότι ήμασταν το ίδιο αφελείς, όταν πηγαίναμε στην κάλπη για να ψηφίσουμε «γαλάζιο» ή «πράσινο», όπως ακριβώς μας έμαθε η μαμά και ο μπαμπάς.
Γιατί παραδέξου το, χρώματα ψηφίζαμε… Τον οπαδικό πολιτικό χρωματισμό της ίδιας μαμάς και του ίδιου μπαμπά, που φέρουν και τη μεγαλύτερη ευθύνη στην αναζήτηση βολέματος και την μετάδοση αυτής της νοοτροπίας στις επόμενες γενιές. Μιλάμε για την ίδια μαμά και τον ίδιο μπαμπά, που μαζί με τους παππούδες, συντηρούν σήμερα το 1,5 εκατομμύριο των επίσημα καταγεγραμμένων ανέργων της χώρας, χωρίς την οικονομική στήριξη των οποίων, πολύ πιθανόν να μιλάγαμε για 1,5 εκατομμύριο τεθνεώτων από την ασιτία.

Και μπορεί πλέον στα τηλεοπτικά παράθυρα των εκπομπών να μην «σκοτώνονται» εκπρόσωποι του καλλιτεχνικού χώρου ή κλασικές φιγούρες του trash θεάματος, αφού όλα αυτά αντικαταστάθηκαν από τα πολιτικά «reality shows» των δελτίων ειδήσεων, με νέους (πολιτικούς) σταρ τύπου Άδωνι Γεωργιάδη αλλά και με επίδοξους «εθνοσωτήρες» που επιδίδονται σε ομηρικούς καβγάδες και σε στημένες πολιτικές κόντρες (θυμίζω ότι ζήσαμε συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ- Νέα Δημοκρατίας), διαμορφώνοντας εκ νέου, την τηλεόραση του πτωχευμένου πια, Έλληνα…

Αυτό που όμως ίσως, έστω και καθυστερημένα κερδίσαμε, ανάμεσα στα πάρα πολλά που χάσαμε, είναι ένα πιο ορθολογικό κριτήριο αξιολόγησης σχετικά με την αμάσητη τροφή πληροφοριών που τόσα χρόνια τρώγαμε και μάλιστα με πολύ μεγάλη όρεξη!
Και τώρα που οι αγωνίες μας άλλαξαν και τα προβλήματά μας αφορούν περισσότερο σε ζητήματα επιβίωσης, είναι καιρός να αρχίσουμε και εμείς τον επαναπροσδιορισμό των αξιών μας αλλά κυρίως των ευθυνών μας απέναντι στην κοινωνία συνολικά, ώστε να μην πούμε κάποτε, ότι η αρχή των όσων πλασματικών καταστάσεων ζήσαμε, ήταν απλά η προαναγγελία του τέλους της κριτικής μας σκέψης…

http://idreamteam.gr/