ΑΠΟ  ΣΟΦΙΑ ΑΡΑΒΟΥ-ΠΑΠΑΔΑΤΟΥ

       Εικόνα ξυλόγλυπτου του Μαρίνου Παυλάτου

Γειά σου Σπύρο, καιρό έχουμε να μιλήσουμε διαδικτυακά. Τρεχάματα και δουλειές, τι να σου λέω! Όμως κάτι θέλω να μοιραστώ μαζί σου στις Αστοχίες, αν το κρίνεις κατάλληλο για κουβέντα, ή σε άλλο σημείο της σελίδας σου.

Απαντώ σε κάποιους νέους, που έχουν δίκιο γιατί είναι άνεργοι, γιατί αναγκάζονται να μεταναστεύσουν, Brain Drain  το σύγχρονο Ellis island, γιατί υποχρεώνονται σε δουλειές με αμοιβές πείνας, γιατί, γιατί, γιατί, χίλια γιατί. Έχουν την απόλυτη συμπάθεια και κατανόησή μου. Όμως να αποδίδουμε τις ευθύνες ό,που δει και όχι ό,που νάναι!

CV- CURRICULUM VITAE
ΜΗΠΩΣ ΠΕΘΑΝΑ; ΔΕ ΒΓΑΙΝΟΥΝΕ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ! 

2 χρόνια δουλειάς, ως φοιτήτρια, σε οδοντίατρο και πλασιέ βιβλίων
38 χρόνια οδοντίατρος ελεύθερος επαγγελματίας
5 χρόνια έκτακτη καθηγήτρια ΤΕΙ και Δ.ΙΕΚ
10 χρόνια μεταπτυχιακό και διδακτορικό (πήγες γυρεύοντας)
40 χρόνια μαγείρεμα, οικιακά + 2 παιδιά ( τα δύο τελευταία με αρκετή βοήθεια, είναι αλήθεια). Ας πούμε 20 χρόνια εδώ λόγω βοήθειας.
Προπτυχιακά, πολιτική, καλλιτεχνικά, λογοτεχνικά, λίγη βοήθεια στα εγγόνια, δεν μετράμε τίποτα από αυτά, γιατί θα τρελαθούμε!
Προίκες, κληρονομιές τίποτα. Οι παππούδες πρόσφυγες, άρα, λάδια, ξύδια, σπίτια, κτήματα, ζώα, και χωριά = ο
Σύζυγος μισθωτός, από ορεινά και άνυδρα χωριά, προίκες – κληρονομιές και από εκεί=0

ΣΎΝΟΛΟ 2+38+5+10+20=75
ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΕΚΛΕΙΣΑ ΤΑ 66

ΑΜΑ ΣΟΥ ΛΕΩ ΕΧΩ ΠΕΘΑΝΕΙ. ….ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ! 

– ΚΑΙ ΓΙΑΤΊ ΜΑΣ ΤΑ ΛΕΣ ΟΛΑ ΑΥΤΑ;
– ΓΙΑΤΊ ΚΑΠΟΙΟΙ ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ – ΝΕΟΙ – “Η ΓΕΝΙΑ ΣΟΥ ΜΑΣ ΕΦΤΑΣΕ ΕΔΩ, ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ”

Καταθέτω λοιπόν Curriculum Vitae, μήπως και γλυτώσω το απόσπασμα που ετοιμάζουν τα συνομήλικά μου μειοψηφικά λαμόγια, ελπίζοντας να γλυτώσουν, ξεσηκώνοντας τα πλήθη!

….ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΟΙ ” ΟΙ ΑΛΛΟΙ” ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΨΑΜΕ ΠΟΛΥ. ..ΑΛΛΑ. ..ΔΕΝ ΜΟΙΡΑΣΑΜΕ ΕΓΚΑΙΡΩΣ, ΤΙΣ ΔΕΟΥΣΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΦΑΛΙΑΡΕΣ!

Τι λες κι εσύ Σπύρο Αλεβιζόπουλε; Να χύσουμε τώρα την καρδάρα, ή μήπως χρειάζεται λίγο ακόμα υπομονή για τη ΔΙΚΑΙΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ, που όλοι 10 χρόνια καρτερούμε; Ξέρω έχεις τις αντιρρήσεις σου Σπύρο, αλλά γι αυτό ζούμε για να διαφωνούμε!