Αγαπητή Σοφία,

Διάβασα τη μαρτυρία σου – γιατί ως τέτοια τη βιώνω – και συγκινήθηκα.

Όχι μόνο για την ευγένεια του βλέμματός σου ή για τη γενναιόδωρη φιλία σου, αλλά κυρίως γιατί ένιωσα ότι κάποιος πραγματικά μπήκε μέσα στο έργο. Διάβηκε τις πόρτες του, κάθισε στις γωνιές του, αφουγκράστηκε τις σιωπές του.

Οι συνδέσεις που κάνεις με τον Λακάν, η αναφορά στα έξι παραδείγματα της απόλαυσης, η μετατροπή της «Αφηρημένης Τέχνης» σε «Μορφογραμμή», η αναγωγή του Σπύρου σε supposé savoir, όλα αυτά δεν είναι απλώς θεωρητικά σχήματα· είναι χειρονομίες κατανόησης, ακριβείς και ανατρεπτικές, όπως άλλωστε αρμόζει σ’ έναν «Dada-αγιογράφο».

Αν κάποτε αναρωτήθηκα «γιατί γράφω» ή «ποιος θα καταλάβει αυτά που μ’ έκαναν να νιώσω», η ανάγνωσή σου δίνει, έστω και προσωρινά, την πιο ουσιαστική απάντηση:

«Για να υπάρξει ένας αναγνώστης που δεν βιάζεται. Που συνομιλεί. Που ακούει με μάτια ανοιχτά.»

Σου είμαι ευγνώμων.

Η πορεία μας στην Ανοικτή Καλλιτεχνική Τριλογία έχει αφήσει κοινούς παλμούς, μα η κριτική σου αποδεικνύει πως ο διάλογος δεν είναι αναμνηστικός – είναι ενεργός.

Με εκτίμηση, συγκίνηση και ειλικρινή ευχαριστία,                                                        

Βαγγέλης Ευαγγελάτος