Αξιότιμε κ. Κονιδάρη, αγαπητέ Αγι,

Με πολύ ενδιαφέρον διάβασα το άρθρο σου για την τηλεμάθηση. Κατ’ αρχήν όλα φαίνονται πολύ λογικά και προοδευτικά, όμως μια δεύτερη σκέψη άρχισε να στριφογυρίζει στο μυαλό μου. Θυμήθηκα ότι εδώ και μερικά χρόνια (προ κρίσης), ένα φίλος γιατρός αναλύοντας την κατάσταση στο Νοσοκομείο της Κεφαλονιάς μου ανέφερε για πρώτη φορά ότι τα Νοσοκομεία ‘’παράγουν ένα προϊόν’’, που δεν είναι τίποτε άλλο από την δημόσια υγεία! Τότε συνειδητοποίησα ότι και το αγαθό της δημόσιας υγείας έγινε εμπόρευμα που έχει το κόστος του, άρα και το κέρδος του. Βέβαια τώρα, εν μέσω κοροναϊού, ανακαλύψαμε ότι η δημόσια υγεία είναι κάτι παραπάνω από εμπόρευμα! Ας ελπίσουμε ότι δεν θα ξεχαστεί γρήγορα. Μολονότι δεν είμαι καθόλου σίγουρος.

Το άρθρο σου, λοιπόν, καταλήγει ότι η τηλεμάθηση θα έχει μικρότερο κόστος. Αυτό μου προκαλεί την αίσθηση ότι και η δημόσια παιδεία   αντιμετωπίζεται σαν εμπόρευμα.

Μπορεί να θεωρηθεί αντιδραστικό και περασμένο αυτό που θα πω, αλλά αυτές είναι οι εμπειρίες μου και βάσει αυτών σκέφτουμαι και αναλύω τα πράγματα.

Πήγα για 12 χρόνια σε δημόσια σχολεία (Δημοτικό-Γυμνάσειο) στην Αθήνα ,στην Πλάκα. Με τους συμμαθητές/τριες δεθήκαμε τόσο πολύ, που ακόμα και μετά από 7 δεκαετίες βρισκόμαστε (όσοι έχουμε απομείνει) κάθε τόσο , παρόλο που μεσολάβησαν δεκαετίες γεωγραφικής απομόνωσης, οικογενειακές ανακατατάξεις, διαφορετικές επαγγελματικές δραστηριότητες και και… Αυτό το δέσιμο έχει την ερμηνεία του. Πρώτον η μακρόχρονη συνύπαρξη στο χώρο του σχολείου (λίγοι άλλαξαν περιοχή κατά την διάρκεια αυτών των 12 χρόνων). Δεύτερον μαζί παίζαμε και εκτός σχολείου. Τρίτον μαζί κάναμε καζούρα στους δασκάλους/καθηγητές. Τέταρτον μαζί σκασιαρχείο. Πέμπτον μαζί στη μελέτη , μαζί στις αντιγραφές, μαζί στις εκδρομές, μαζί στις απεργίες και στις διαδηλώσεις (Κυπριακό,15%, 114 για όσους ακόμα θυμόνται τι σημαίνουν αυτά). Όλα αυτά ήταν εφικτά γιατί είχαμε καθημερινή συνύπαρξη μέσα στις αίθουσες διδασκαλίας. Γιατί το σχολείο ήταν, και ελπίζω να παραμείνει, ο χώρος όπου όχι μόνο αποκτήσαμε γνώσεις αλλά εξασκηθήκαμε πρακτικά, χωρίς πρόγραμμα και νουθεσίες στην αλληλοβοήθεια, την αλληλεγγύη, την φιλία, την διαμάχη και τέλος στην κοινωνική πραγματική ζωή με όλα τα καλά και τα κακά της.

Δεν είμαι κανένας πολέμιος της εξέλιξης και της τεχνολογικής προόδου. Είμαι όμως κάθετα αντίθετος στην ανεξέλεγκτη αποδοχή κάθε νέας τεχνολογικής εφεύρεσης.

Το σχολείο δεν πρέπει να γίνει ένας μηχανισμός μετάδοσης γνώσεων, το σχολείο πρέπει να είναι κάτι πολύ πολύ παραπάνω. Το σχολείο πρέπει να διαμορφώνει ανθρώπους χρήσιμους στην κοινωνία, πρέπει να παρέχει ΠΑΙΔΕΙΑ  και όχι ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ. Και η παιδεία δεν είναι προϊόν, δεν είναι εμπόρευμα.

Principiis obsta, όπως έλεγαν και οι Λατίνοι (Αντιστάσου στο ξεκίνημα)

Φιλικά

Μάκης Μαρκέτος