Γράφει ο Δημ. Λουκάτος στο βιβλίο του “Πασχαλινά και της Άνοιξης”: Η διάθεση κι η παράδοση για μια μεγάλη ανοιξιάτικη γιορτή υπήρχε πάντα  στην Ελλάδα, αλλά με τη χριστιανική διδασκαλία η Ανάσταση του Χριστού ήταν ό,τι καλύτερο και πιο συμβολικό μπορούσε να συνοδεύσει τη χαρά των ανθρώπων, για την ανακαίνιση της δημιουργίας. Η ψυχική και πνευματική χαρά, από το θρησκευθτικό γεγονός της Ανάστασης, συναντήθηκε με τη φυσικήξ αγαλλίαση της εποχής κι εδημιούργησαν το ελληνικό Πάσχα.

Συνεχίζει ο Δημ. Λουκάτος: Στην Ελλάδα, υπάρχει κι ένας τρίτος, ιστορικός αυτός, λόγος, που έχει κάμει την Ανάσταση ημέρα άφθαστης χαράς και την πανηγυρικότερη γιορτή του Ελληνισμού. Είναι το γεγονός ότι σ’ όλα τα χρόνια της δουλείας του Έθνους, η Ανάσταση του Χριστού έδινε, κάθε χρόνο, την ελπίδα για την απελευθέρωση κι εσυμβόλιζε, με τα κείμενα και το περιεχόμενο τους, την απολύτρωση του ελληνισμού από τον οθωμανικό ζυγό. Γι αυτό κι όταν ήρθε η ώρα της ελευθερίας, οι επαναστατημένοι Έλληνες εγιόρτασαν το Πά;σχα, σαν να ήταν αυτοί οι “απ’ αιώνος δέσμιοι”, που ο Χριστός έβγαλε από τον Άδη. Οι ντουφεκιές και τα μπουρλότα που έριξαν τότε, με το πρώτο άκουσμα του “Χριστός Ανέστη” , είναι σοβαρός λόγος να τ’ ακούμε και μεις τώρα με κατανόηση. 

Βρεθήκαμε στην όμορφη εκκλησία του Άγιου Νικόλα στα Σβορωνάτα, το βράδυ της Ανάστασης. Όμορφα, λιτά, παραδοσιακά  ακούσαμε το “Χριστός Ανέστη” Η δικιά μας Ανάσταση άραγες πότε θα’ρθει;.