Whataboutism θα φωνάξει κάποιος και θα έχει απόλυτο δίκιο. Μπορούμε, θα ισχυριστεί ο ίδιος, να μιλάμε και για τα νεκρά παιδιά της Παλαιστίνης και για τις γυναίκες του Ιράν. Πράγματι, μπορούμε και οφείλουμε να το κάνουμε – αλλά όχι όλοι. Η Βρετανία που αφήνει πολιτικούς κρατούμενους να πεθάνουν σε απεργία πείνας, γιατί είχαν το θάρρος να μιλήσουν για τα δικαιώματα των Παλαιστινίων, δεν έχει κανένα δικαίωμα να μιλά για την κατάσταση στις ιρανικές φυλακές.

Η Γερμανία που διαλύει με τρομακτική ωμότητα κάθε συγκέντρωση που ασκεί κριτική στο Ισραήλ, δεν έχει το δικαίωμα να μιλά για το δίκιο των διαδηλωτών στην Τεχεράνη. Το Ισραήλ που δολοφόνησε τουλάχιστον 610 Ιρανούς πολίτες κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών του 2025 (ύστερα από την επίθεση στην ιρανική αντιπροσωπεία στη Συρία), δεν μπορεί να μιλά για το δικαίωμα των Ιρανών στη ζωή. Οι ΗΠΑ που χρηματοδούν τη γενοκτονία στη Γάζα και συλλαμβάνουν ή απελαύνουν όσους ασκούν κριτική σε αυτή, ας βγάλουν το σκασμό για την ελευθερία του λόγου στο Ιράν.

Όσο για την Ελλάδα… σύμφωνα με τη λογική του πρωθυπουργού μας, δεν είναι η ώρα να κρίνουμε τη νομιμότητα της δολοφονίας Ιρανών διαδηλωτών. Γιατί η ελληνική κυβέρνηση δεν πιστεύει στους νόμους και στην ηθική, αλλά μόνο στο δίκαιο του ισχυρού – που αυτή τη στιγμή είναι το «δίκαιο» της ιρανικής αστυνομίας να δολοφονεί πολίτες.

Είναι λοιπόν μια από εκείνες τις περιπτώσεις όπου το whataboutism δεν έχει στόχο να συγκαλύψει ένα έγκλημα, αλλά να αποκαλύψει τις συνθήκες μέσα στις οποίες συντελείται. Αν δεν κατανοήσουμε τους λόγους για τους οποίους η Δύση στηρίζει την ιρανική εξέγερση, αν δεν δούμε τη μεγάλη εικόνα της αντιπαράθεσης της Ουάσινγκτον με το Πεκίνο και την επεκτατική πολιτική του Ισραήλ, απλώς θα συμβάλουμε στην εργαλειοποίηση του ιρανικού λαού.

Ας εξετάσουμε τώρα το δεύτερο βίντεο με την ηλικιωμένη κυρία που δηλώνει ότι «πέθανε» πριν από 47 χρόνια – όταν ξεκίνησε δηλαδή η ιρανική επανάσταση. Δεν ξέρουμε αν πέθανε πριν από 47 χρόνια, αλλά μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε ότι δεν γεννήθηκε τότε. Μέχρι τουλάχιστον την ενηλικίωσή της, ζούσε στο απολυταρχικό, μη δημοκρατικό καθεστώς της μοναρχίας που βασάνιζε και εκτελούσε τους πολιτικούς του αντιπάλους. Πρόκειται για το καθεστώς του Σάχη Παχλαβί, το οποίο εγκαθίδρυσε η Ουάσιγκτον και το Λονδίνο αφού ανέτρεψαν το 1953 τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο Μοσαντέκ. Προφανώς, η κυρία έχει το δικαίωμα να στρέφει την οργή της προς το σημερινό καθεστώς. Εμείς όμως εξετάζουμε γιατί η εικόνα της έγινε viral.

Όσοι εντοπίζουν τα προβλήματα του Ιράν στην εποχή μετά την ιρανική επανάσταση και όχι μετά το πραξικόπημα του 1953, ουσιαστικά ζητούν να αντικατασταθεί ένα εξαιρετικά αυταρχικό καθεστώς (το οποίο όμως πραγματοποιεί εκλογές και παλαιότερα είχε επιτύχει το δικό του κοινωνικό συμβόλαιο) με ένα αιμοσταγές μοναρχικό καθεστώς, που δεν θα ελέγχεται από τον ιρανικό λαό αλλά από την Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ. Ακόμη και αν πιστεύουν ότι κάνουν κάτι διαφορετικό, η στάση τους καθορίζεται από ένα βαθύ αίσθημα ισλαμοφοβίας, το οποίο προσπαθούν να κρύψουν κάτω από πολλά στρώματα φιλελευθέρου «ανθρωπισμού». Το μόνο που καταφέρνουν βέβαια είναι να θυμίζουν το γουρούνι που φτιασιδώνεται με πολύ κραγιόν.

Ας μας κάνουν λοιπόν τη χάρη, οι όψιμοι υπερασπιστές των Ιρανών πολιτών, οι οποίοι πανηγύριζαν όταν το ισραήλ βομβάρδιζε την Τεχεράνη (και παλαιότερα, όταν το έκανε ο Σαντάμ Χουσείν με τη στήριξη των ΗΠΑ). Εμείς θα φωνάξουμε νίκη στην ιρανική εξέγερση και εσείς καλά θα κάνετε να σιωπήσετε.

Υ.Γ

Α, και death to the IDF.