Τραγουδούσε ο Νιόνιος (Διονύσης Σαββόπουλος) στα 1979 στο δίσκο του με τίτλο: “Τι έπαιξα στο Λαύριο”…

[…] “Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά […]
Κι όλο φοβάμαι το αύριο. Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά. Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα.
Και μας κοιτάζουν με ματιά σαν κι αυτά […]

Σαν διαβάσετε το επισυναπτόμενο σημείωμα που όλως τυχαίως βρήκα στην παραλία της Αγίας Σοφίας – Ερίσου (ΒΑ Κεφαλονιά) που συνέταξαν οι μικρές παραθερίστριες:

Κατερίνα, Λουίζα, Εύα, Νεφέλη, Μελίνα, Δανάη, Αντζελίνα, Σιλβύ

θα καταλάβετε γιατί όντως υπάρχει ελπίς για το μέλλον της Ελλάδας.

Η οξυμένη φιλοζωική, περιβαλλοντολογική, οικολογική ευαισθησία τους -σε πλήρη αντιδιαστολή με πολλών ενήλικων που επισκεπτόμενοι την προαναφερθείσα περιοχή αφήνουν το αποτύπωμά τους μέσω  των σκουπιδιών τους ή μη σηκώνοντας μια πέτρα που βρίσκουν στο διάβα (τα αυτοκίνητά) τους, με κάνει να αισιοδοξώ για το αύριο της Ελλάδας.

Αγαπημένες μου μικρές παραθερίστριες -όπως θα διαπιστώσετε από τις επισυναπτόμενες φωτογραφίες- ο γατούλης Πατατάκιας ή Σταχτούλης είναι μια χαρά και πληγή του επουλώθηκε μια χαρά!

Από βάθους καρδίας σας εύχομαι κάθε καλό, πρόοδο και προκοπή στο διάβα της ζωής σας!

Ανδρέας Π. Κολαΐτης, MSc (Διεθνολόγος, Τεχνολόγος Τουρισμού)