(-Ἔκλινα  τὴν καρδίαν μου, τοῦ ποιῆσαι  τὰ δίκαιώματά σου  εἰς τὸν αἰῶνα  δι᾿ ἀντάμειψιν. Ἐλέησόν με, Κύριε.)

Από  το πέρας της εορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού η ιερά Μονή της Ευαγγελιστρίας των Κηπουραίων,  έμεινε ορφανή από Τον χρόνια στυλοβάτη της, ιεροδιάκονο και μοναχό, Ευσέβιο Κούτση. Γιος του Βασιλείου της Αλεξάνδρας  Κούτση από τα Καμηναράτα, γεννημένος το 1928, κατά κόσμο Ευάγγελος, από νωρίς πήγε στο μοναστήρι των Κηπουραίων, που μόνασε και συγχρόνως το υπηρέτησε έως τώρα, που ήρθε η στιγμή της αιώνιας φυγής του.

Για μοναχούς και ευρύτερα για  ιερωμένους οι λόγοι πρέπει να είναι  ελάχιστοι από εμάς τους κοσμικούς…

Όταν  εμπροστά   στον Θεό το πνεύμα του  παρουσιαστεί, Τού  ευχόμεθα η  ψυχή του να έχει καλήν απολογία επί του Φοβερού Βήματος.

Στα ανθρώπινα πεδία του,  να θυμηθούμε την καλή εξυπηρέτηση  που με υπομονή έπραττε  σε συνανθρώπους του, στους επισκέπτες του μοναστηριού, τον παρήγορο λόγο που συχνά φωλιασμένος στο μυαλό και στο στόμα του, τον ξετύλιγε και  άμεσα  αλάφρυνε τον πόνο και την έγνοια του καθενός που τον επιζητούσε. Σιωπηλός στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, παρατηρούσε, και, όταν ερχόταν η κατάλληλη στιγμή, συμβούλευε μέσα από διάλογο, επιστρατεύοντας ακόμη και ρύσεις θεολογικές των Πατέρων της Εκκλησίας μας.

Αντιπάλευε με τις καιρικές συνθήκες και ημέρευε τα χώματα των Κηπουραίων για να παράγει κρασί και λάδι και ότι  έκρινε αναγκαίο. Και όργωσε, και  έσκαψε, και τρύγησε με ράσα τετριμμένα και ταλαίπωρα, όπως ήταν η μοναχική ζωή του. Σκεφτόταν τα Κηπούρια του, την τύχη τους, είχε μάθει στη μοναξιά του, παραξενευόταν στα πολύβουα των ανθρώπων και όλο κλεινόταν τα τελευταία χρόνια στα εσώτερα της προσευχής και της ψυχής.

Όταν από τα γύρω χωριά έρχονταν φίλοι και δικοί του να τον δουν και ν’ ανάψουν ένα κερί στην Παναγιά την Κηπουριώτισσα και να προσκυνήσουν τον  Τίμιο Σταυρό, το χαιρόταν και άνοιγε το μοναστήρι ολόψυχα. Στο αρχονταρίκι πάντα δεν έλλειπε ο καφές του, το λουκούμι και το κρύο νερό, το δροσάτο όπως το έλεγε. Εμείς, τον Ευσέβιο  τον είχαμε, όπως ήταν φυσικό, ένα με τα Κηπούρια.

Κλείνοντας για τα ανθρώπινα, τα ελάχιστα που μπορεί η γραφίδα μου για τον μοναχό Ευσέβιο  να προσφέρει, στα μύρια λόγια ανοίγω δρόμο παραμερίζοντάς τα, και θυμάμαι,  πώς συχνά μας έλεγε μια προφητεία του Οσίου Ευφροσύνου, ασκητή αγίου των Κηπουραίων, για την τύχη του μοναστηριού.

«Θάρθει μια στιγμή που τα Κηπούρια θα κρεμαστούν σε έναν βράχο, έπειτα θα πάρουν τα επάνω τους…»

Ίσως αυτός ο βράχος, που συνέχισε την πορεία των σπουδαίων προκατόχων του, να ήταν ο μη γνωρίζων την εξήγηση της προφητείας, ο ίδιος ο μοναχός Ευσέβιος!

Είθε, η Θεία Οικονομία να κρατήσει τα Κηπούρια,  Ορθόδοξα, Πνευματικά, Αλώβητα, παρέχοντας στους καταφεύγοντες σε αυτά, την αγάπη και την ειρήνη στην ψυχή .

Γεράσιμος Σωτ. Γαλανός

Η τελευταία καμπή. Από το Χρύσανθο στον Ευσέβιο

Σήμερα 15 Σεπτεμβρίου 2014 γύρισε για μια ακόμα φορά ο χρόνος της ιστορίας της Ιεράς Μονής Κηπουραίων Κεφαλληνίας. Ο τελευταίος Πατέρας της Μονής, ο Γέρων Ιεροδιάκονος Ευσέβιος άφησε την επίγεια Μονή του για να οδεύσει προς τις αιώνες Μονές. Προς τις Μονές εκείνες στις οποίες προσέβλεπε όταν πριν από πενήντα έξι (56) χρόνια, το 1958, αποφάσιζε να αφήσει τον κόσμο για να υπηρετήσει τον κόσμο προσευχόμενος και την ψυχή του εργαζόμενος τη Θεία Εργασία. Εισήλθε στη Μονή – σύμβολο για κάθε άνθρωπο που θαυμάζει όσα Αυτός «εν σοφία εποίησε» σε μια εποχή, όπου η Μονή είχε εννέα (9) μέλη και Ηγούμενο τότε της Μονής τον Αρχιμανδρίτη Δανιήλ Μουρελάτο.

Κατά την παρουσία του Ευσεβίου, διήλθαν από τη Μονή κι άλλοι, οι οποίοι για διάφορους λόγους ο καθένας, αποχώρησαν. Άξιοι μνείας οι εν ενεργεία Μητροπολίτες, ο Μαυροβουνίου και Παραθαλασσίας Αμφιλόχιος Ράντοβιτς (Πατριαρχείο Σερβίας) (1968-1975) και ο Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας Τίτος Παπανάκος (1966-1974). Ο Ευσέβιος είδε τη Μονή να φθίνει ως προς το ανθρώπινο δυναμικό της, παρόλα αυτά προσπάθησε και διατήρησε στο ακέραιο την αίγλη της. Οικοδόμησε, καλλιέργησε, διαφύλαξε και συντήρησε όλα τα πνευματικά και υλικά σύμβολα που κληρονόμησε όταν, μετά το θάνατο του Ηγουμένου Παναρέτου, βρέθηκε μόνος στη Μονή του. Για πάνω από τριάντα χρόνια έζησε εκεί στερνός φύλακας και προστάτης, καλοπροαίρετος υποδοχέας της αγάπης και ταπεινός καλόγηρος. Έγινε έτσι Ο Καλόγηρος, ο Γέροντας, το σύμβολο των Κηπουραίων για όλους εμάς που γνωρίσαμε την ακατάλυτη ταύτιση της Μονής και του Μοναχού της.

Η ώρα δεν είναι η πρέπουσα για την παράθεση της ιστορίας και της σημασίας της Μονής. Αυτό άλλωστε έχει γίνει πια και ο καθένας μπορεί εύκολα να το αναζητήσει και να το βρει. Σήμερα, στεκόμαστε με δέος και περισυλλογή μπροστά στο λείψανο του Γέροντα και αναρωτιόμαστε, «θα μπορέσει άραγε η Μονή να ανθίσει και πάλι;», «θα μπορέσει να συνεχίσει αυτό που για πάνω από διακόσια πενήντα χρόνια υπηρετούσε;», «θα παραμείνει ο Πνευματικός Φάρος της περιοχής της και της Επαρχίας Πάλλης;»

Κατά τον τελευταίο ασπασμό της δεξιάς του Γέροντα προσευχόμαστε στη Μάνα όλων μας, στην Παναγιά μας τη Βαγγελίστρα, ζητάμε τη χάρη του Ζωοποιού Σταυρού, την ύψωση του οποίου εχθές γιορτάσαμε στο Μοναστήρι και τη μεσιτείας της Αγίας Παρασκευής και του Οσίου Ευφροσύνου και όλων των προαποβιωσάντων Πατέρων της Μονής, ώστε να μπορούμε να συνεχίζουμε να δοξάζουμε το Άγιο Όνομα του Θεού στον ίδιο αυτό τόπο, σύμφωνα με τις παραδόσεις που μας άφησαν οι Πατέρες της Μονής από τον Ιδρυτή Χρύσανθο μέχρι το Γέροντα Ευσέβιο.

Ας είναι αιώνια η Μνήμη του

Διονύσης Θ. Γ. Κατερέλος

Οι φωτογραφίες ανήκουν στον Μάκη Γαλανό.