Όταν προεκλογικά ο Αλέξης Τσίπρας μιλούσε για τερματισμό των μνημονίων,  εντός Ευρώ  είχε μια ιδέα  για το μέγεθος της δοκιμασίας που περίμενε την κυβέρνησή του.  Θεωρητικά  είχε και ένα οπλοστάσιο έτοιμο για  την μάχη που θα ακολουθούσε.

Θεωρώντας τα παραπάνω δεδομένα, δεν αποδέχομαι ότι πήγε ο Κ Βαρουφάκης   χωρίς ούτε φύλλο συκής να διαπραγματευτεί, για το κούρεμα του χρέους  τη ρήτρα ανάπτυξης και τον τερματισμό των μνημονίων, με τους θεσμούς.Κάποια από  τα όπλα του  ήταν πολιτικής φύσεως  με το μεγαλύτερο ίσως την εντολή του Ελληνικού λαού για τέλος της λιτότητας και των μνημονίων, την συμπαράσταση των Λαών της ευρώπης και φυσικά την σχεδόν απρόσμενη αποδοχή από μεριάς των Ελλήνων πολιτών της Κυβέρνησης και των χειρισμών της.

Η απειλή στάσης πληρωμών προς στους δανειστές  σε συνδυασμό με τις συνέπειες μια εξόδου της Ελλάδας από την Ε.Ε.  ήταν όντως μοχλοί πίεσης; Άρνηση μέρους του χρέους , αναδιάρθρωση, επαχθές , παράνομο, χαρακτηρισμοί όχι δικοί μου, εξαντλήθηκαν τόσο γρήγορα; Και ειλικρινά πως θα γίνουν πραγματικότητα  οι υποσχέσεις  αν το χρέος παραμένει σε αυτά τα δυσθεώρητα για το Ελληνικό Α.Ε.Π. μεγέθη.

Φτάνουμε λοιπόν στην συμφωνία του EuroGroup .Η ταχύτητα που είχε αναπτυχθεί από μεριάς κοινωνίας  μηδενίζετε με όλους τους κραδασμούς που εμπεριέχει μια τέτοια κρούση.Ο λαός νιώθει το παράθυρο προς τον ήλιο που άνοιγε να κλείνει με βία στο πρόσωπο του , με μια υπόσχεση ότι θα δούμε ήλιο αργότερα.Η ορμή όμως ξεθύμανε  ο ενθουσιασμός δεν θα είναι ίδιος όχι σε τέσσερις μήνες ούτε καν άυριο γιατί η παρθενιά έσπασε και φαίνεται  ότι αντίμνημονιακή  κυβέρνηση και μνημονιακός σκοταδισμός ίσως και να μπορούν να συνυπάρξουν.Ίσως να δημιουργηθούν  λίγο καλύτεροι  όροι, αλλά αυτό δεν ήταν το στοίχημα της Αριστεράς.

Θεωρώ λοιπόν ότι παραδώσαμε τα όπλα στο Eurogroup, για δύο λόγους ,γιατί τσακίσαμε το ηθικό του κόσμου, με αυτό το βίαιο φρενάρισμα και γιατί απ’ότι φαίνεται αποδεχτήκαμε το χρέος ως έχει και δεσμευτήκαμε για την αποπληρωμή του αν και αντιμνημονιακή κυβέρνηση, ώ τι δώρο προς τους τοκογλύφους. Και τώρα οι θεσμοί του κεφαλαίου , αφού η εικόνα της κυβέρνησης ράγισε,  και πιθανόν κάποιος κόσμος βλέπει μια από τα ίδια στην  κυβέρνηση Τσίπρα,άρχισαν την επιχείρηση στραγγαλισμού μεσω της ρευστότητας  και φημών για το επόμενο μνημονιακό πακέτο που ξαφνικά θυμήθηκαν ότι χρειαζόμαστε.

Θα φανώ σκληρός και μακάρι να διαψευστεί η κάθε λέξη μου στο άμεσο μέλλον, γιατί πάνω απ’όλα θέλω πραγματικά η Κυβέρνηση αυτή να  αλλάξει τις ζωές όλων μας προς το καλύτερο.Αν ο Κ Τσίπρας με τους χειρισμούς και τις επιλογές του απέτυχε τότε να ρωτήσει άμεσα το λαό αν επιθυμεί ολική σύγκρουση ή αν αποδέχεται μια μέτρια διαχείριση από εδώ και πέρα,ίσος με λίγο μνημόνιο και λιγότερη αξιοπρέπεια.

Σε καμία  κυβέρνηση δεν μπορεί να επιτραπεί ,πλέον, να μας χορτάσει θέαμα αλλά τον άρτο  να τον δώσει απλόχερα στους τοκογλύφους.Δεν υπάρχει αξιοπρέπεια σε μια χώρα που οι ”εταίροι” της την θεωρούν  επαίτη ,να απαιτήσουμε τους όρους ώστε να μην χρειαζόμαστε  ελεημοσύνη.Και επειδή τίποτε μονιμότερο του  προσωρινού ας μην συνηθίσουμε σε μία λιγότερο  μνημονιακή κυβέρνηση.Και πραγματικά ένιωσα πολύ άσχημα ακούγοντας τον Κ Βαρουφάκη να μιλάει για αποφυγή νέου Κοσσόβου, κινδυνολογία έχουμε ακούσει πολύ τα τελευταία χρόνια.

Κλείνοντας να ξεκαθαρίσω ότι οι ανησυχίες  μου σε καμία περίπτωση δεν αφορούν το σύνολο  του ΣΥΡΙΖΑ ή τους συντρόφους  που από κοινού ελπίσαμε και ελπίζουμε για κάτι πολύ καλύτερο παρά μόνο κάποιος χειρισμούς και επιλογές της νέας κυβέρνησης.Αν χρειαστούν τα όπλα τους, είμαστε ακόμα εδώ,θεωρώ οι περισσότεροι , όπως μόλις πριν   μια εβδομάδα  αλλά ας μη αργήσουν  πολύ, μετά θα έχει μείνει μόνο η σκουριά μας.

 

Τσιμάρας Γεράσιμος