Δεν ξέρω αν υπάρχει επισήμως κάποιο αναγνωρισμένο σύνδρομο που να λέγεται «σύνδρομο του θλιμμένου ηλίθιου», κάπως έτσι. Ίσως να είναι κάποια μορφή κατάθλιψης, μία περίεργη μορφή κατάθλιψης που δε βγαίνει προς τα έξω, που δε σε αφήνει να τη βγάλεις προς τα έξω.

Πολλές φορές είναι δύσκολο να καταλάβεις τη δυστυχία που κρύβεται πίσω από ένα άνθρωπο, τα δάκρυα που καλύπτονται από ένα δυνατό γέλιο ή τις τραγικές ιστορίες που σκεπάζονται από ένα καλό ανέκδοτο. Και όταν τα καταλαβαίνεις όλα αυτά με τον πιο τραγικό τρόπο, είναι πια αργά.

Είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς, γιατί ακριβώς οι άνθρωποι αυτοί συνεχίζουν να παίζουν το ρόλο του ….ηλίθιου και του προβοκάτορα. Και μετά γυρίζουν στο σπίτι τους και εκεί βγάζουν τον πραγματικό τους εαυτό – αν έχουν καταφέρει να τον κρατήσουν, φυσικά. «Αν μου ζητήσεις να υποδυθώ τον εαυτό μου, δε θα ξέρω τι να κάνω. Δεν ξέρω ποιος ή τι είμαι», είχε δηλώσει ο Πίτερ Σέλερς, πριν πεθάνει σε ηλικία 54 ετών, βασανισμένος από κατάθλιψη και ποιος ξέρει τι άλλο.

Τώρα θα μου πείτε τι τα γράφω όλ’ αυτά, τι μ’ έπιασε ένας ολόκληρος πρόλογος για ένα σωρό βλάκες που έχουν μαζευτεί μέσα στο «Μέγαρο».
Αναρωτιέμαι τι είδους μυαλά κουβαλάνε κάποιοι, τι είδους ανθρωποφαγία είναι αυτή, που έχουν αναγάγει σε ποινικό αδίκημα  το ενδιαφέρον των γονιών για τα παιδιά τους. Έχουν αναγάγει σε μεγάλο….. ατόπημα το ενδιαφέρον των γονιών, λες και οι ίδιοι δεν έχουν παιδιά, δεν έχουν περάσει εκείνα τα χρόνια της αγωνίας που αναρωτιέσαι συνεχώς, τι θα γίνει το παιδί μου, πως θα μπορέσω να το βοηθήσω.
Πρόσφατα, τούτες τις μέρες βγήκε ο κ. Λούκας Νιφοράτος να μεμφτεί την κ. Κατσαΐτη αν ο γιος της ….διορίστηκε. Ούτε μ’ ενδιαφέρει, πως και τι συνέβη, και δίνω συγχαρητήρια στην κ. Κατσαΐτη που ενδιαφέρεται για το παιδί της όπως θα έκανε κάθε σωστός πατέρας ή μια σωστή μητέρα. .
Μα τι άνθρωποι είναι αυτοί, τι είδους μυαλά κουβαλάνε; Ο κ. Νιφοράτος δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για το παιδί του; Δεν αγωνιούσε ποιο θα είναι το μέλλον, πως θα βρει τρόπο να το βοηθήσει;
Φαίνεται πως όχι. Είναι γονιός που δεν πολυενδιαφέρεται για το παιδί του, το έχει αφήσει στην τύχη του, ας βρει μόνος του το μέλλον του, ας βρει όποια δουλειά θέλει.
Απ’ αυτό το στάδιο έχω περάσει κι εγώ. Την διαπόμπευση μου, από τον κ. Ν. Ανουσάκη και κάποια ΜΜΕ, για το γιό μου. Μια ιστορία που έχω εξηγήσει τι συνέβη. Δεν χρειάζεται να τα επαναλαμβάνω.
Τι είδους διαστροφή, τι είδους φασισμός είναι αυτό, δεν μπορώ να καταλάβω. Τι είδους αισθήματα κουβαλάνε κάποιοι, ιδιαίτερα το περιβάλλον του κ. Λούκα Νιφοράτου, ασφαλώς δεν θα καταλάβουμε (καταλάβω) ποτέ.

Αλλά δυστυχώς η βλακεία είναι αήττητη – και αυτό όχι τόσο επειδή οι βλάκες είναι τόσο τρομερά οργανωμένοι που να μπορούν να αποκρούσουν αποτελεσματικά κάθε λογικό επιχείρημα, αλλά επειδή οι βλάκες έχουν πολύ ισχυρούς φίλους. Βλέπεις, η βλακεία και η εξουσία είναι τόσο στενά συνδεδεμένες, που είναι σχεδόν αδύνατο να σκεφτείς τη μία χωρίς την άλλη. Τουλάχιστον στη χώρα μας.

Μερικά πράγματα είναι τόσο αυτονόητα, που δε θα έπρεπε καν να ασχολείται κανείς με αυτά, παρά μόνο για να πει αυτό το αυτονόητο, αυτό που οποιοσδήποτε έχει μυαλό στο κεφάλι του.

Σπύρος Αλεβιζόπουλος