Γι αυτό προτιμώ από τις Θεατρικές παραστάσεις να παρακολουθώ την πρώτη, η οποία είναι η … αυθεντική, ενώ στις υπόλοιπες δυο δεν παρακολουθείς την αγωνία αλλά και τα “λάθη” που γίνονται.

Γράφει ο Πάνος Βαρδάκος στο υπέροχο πρόγραμμα που εκδόθηκε από το Εργαστήρι: “Διάλεξα να ενταχθεί το έργο σαν (να είναι) ένα νούμερο σε Καμπαρέ και μάλιστα σε ένα Καμπαρέ του Βερολίνου την περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης – παρά την Γαλική καταγωγή του, γιατί εκείνη την περίοδο το Βερολίνο ήταν μια τόσο φιλελεύθερη κοινωνία και τόσο απενοχοποιημένη πόλη, που εμείς ως κοινωνία σήμερα ούτε καν έχουμε πλησιάσει”.

Μια υπέροχη παράσταση με εξαιρετικές ερμηνείες για ερασιτέχνες. από την Άλκηστη Κατσούνη και Πόπη Βιτσεντζάτου, αλλά και η εξαιρετική Ελευθερία Edwards. Επίσης πολύ καλή η χορογραφία της Χριστίνας Μπέλγκρας, αλλά και οι χορεύτριες του Καμπαρέ έδωσαν το στίγμα που πρέπει να έχει ένα Καμπαρέ. Εξαιρετική η μουσική του Κώστα Χαριτάτου, βοήθησε να δημιουργηθεί το κατάλληλο ….κλίμα.

Σκηνοθεσία: Πάνος Βαρδάκος
Μουσική: Κώστας Χαριτάτος
Τραγούδι: Ελευθερία Εdwards
Χορογραφίες: Χριστίνα Μαγουλά
Μακιγιάζ: Χριστίνα Μπέλγκρας
Παίζουν: Άλκηστη Κατσούνη – Πόπη Βιτσεντζάτου – Ελευθερία Εdwards.
Χορεύουν: Χριστίνα Μαγουλά – Αγγελική Λιπιάτου.
Με την Συμμετοχή του Δήμου Αργοστολίου και της ΠΕΔ-ΙΝ.