αλλά κάθε πόνος και κάθε χαρά και κάθε σκέψη κι αναστεναγμός και κάθε τι το ασύγκριτα μικρό ή μεγάλο στη ζωή σου θα πρέπει να επιστρέψει, όλα τους στην ίδια διαδοχή και αλληλουχία —
— ακόμα κι αυτή η αράχνη, κι αυτό το φεγγαρόφως πίσω απ’ τα δέντρα, και ακόμα κι αυτή η στιγμή κι εγώ ο ίδιος. Η αιώνια κλεψύδρα της ύπαρξης να αναποδογυρίζει συνέχεια απ’ την αρχή, κι εσύ μαζί της, ένας κόκκος άμμου!”
Δεν θα ‘πεφτες στο έδαφος, δεν θα τριζες τα δόντια σου, δεν θα ‘βριζες το δαίμονα που μίλησε έτσι; Πόσο καλή διάθεση θα ‘πρεπε να ‘χεις απέναντι στον εαυτό σου και τη ζωή ώστε να μη θέλεις τίποτε πιο παθιασμένα απ’ αυτή, την απώτατη επικύρωση και σφραγίδα της αιωνιότητας;
Φρίντριχ Νίτσε, Η χαρούμενη επιστήμη.
Καθόταν μια φορά το ποτάμι του Ηράκλειτου, που συμβολίζει την αιώνια αλλαγή που φέρνει το πέρασμα του χρόνου, το περιοδικό Χρόνος και ο Ανδρέας Παπανδρέου, που είπε πως το “ποτάμι δε γυρίζει πίσω” και λέει το ποτάμι του Ηράκλειτου:
ΠΟΛΛΟΙ ΜΑΛΑΚΕΣ ΜΑΖΕΥΤΗΚΑΝ Σ’ ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΩΡΑ.
Ακούει ο Ανδρέας, χαμογελάει και λέει: ρε, καλά λέει ο τα πάντα ρει, δις εις τον αυτόν ποταμόν ουκ αν εμβαίης, αεί γίγνεσθαι και μεταβάλλεσθαι και μηδέποτε το αυτό μένειν,
ΔΕ ΣΠΑΜΕ ΛΙΓΗ ΠΛΑΚΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΑΛΑΚΕΣ;
Επικροτεί ενθουσιασμένο το περιοδικό Χρόνος:
ΝΑΙ, ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΥΣ ΛΕΜΕ ΟΤΙ ΟΛΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΟΤΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ!
Lenin Reloaded
